Niliolewa na babu tajiri wa rafiki yangu wa karibu nikidhani kwamba nilikuwa nachagua maisha ya usalama badala ya kujiheshimu. Lakini usiku wa harusi yetu, aliniambia ukweli ambao ulibadilisha kila kitu. Kile kilichoanza kama makubaliano ya aibu kiligeuka kuwa vita ya kutetea utu, uaminifu na haki dhidi ya watu waliodhani kwamba tamaa ya mali ndiyo maana ya upendo.
Sikuwa msichana ambaye watu walimwangalia kwa kuvutiwa. Mara nyingi walinitambua tu pale walipotaka kunicheka.
Nilikuwa nikicheka nusu sekunde baada ya wengine.
Nilijifanya kutojali huruma za watu.
Nilijifanya kana kwamba kuwa peke yangu ilikuwa chaguo langu.
Kisha Stella alikaa pembeni yangu darasani wakati wa somo la Kemia na kubadilisha maisha yangu kwa kunionyesha wema wa kweli.
Stella alikuwa msichana mrembo kiasi kwamba watu walikuwa wakigeuka kumwangalia kila alipopita. Mimi nilikuwa msichana ambaye hata walimu walikuwa wakinisahau. Lakini Stella hakuwahi kunichukulia kama mtu anayehitaji kusaidiwa kwa huruma.
“Huoni jinsi ulivyo wa kipekee, Lydia. Kwa kweli, unanifanya nicheke kila wakati.”
Aliendelea kuwa rafiki yangu kuanzia shule ya sekondari, chuo kikuu hadi miaka iliyofuata. Kila mwaka nilikuwa nikisubiri siku ambayo angegundua kwamba nilikuwa mtu wa ajabu, maskini na mwenye matatizo mengi kiasi cha kumchosha.
“Usirudi tena hapa, Lydia. Usije nyumbani ukidhani kuna mtu anakudai chochote.”
Kwa hiyo nilimfuata Stella hadi jijini kwake. Sikuwa na nia mbaya. Nilikuwa tu msichana wa miaka 25 asiye na pesa wala mpango wowote wa maisha.
Nilikuwa naishi kwenye nyumba ndogo sana. Mabomba yalikuwa yakitoa kelele kila asubuhi, na dirisha la jikoni halikufunga vizuri, lakini hiyo ilikuwa nyumba yangu.
Wiki ya kwanza tu Stella alifika na bidhaa za chakula pamoja na ua la mapambo ambalo nililikausha na kuliharibu ndani ya siku tisa.
“Unahitaji mapazia,” alisema. “Labda pia zulia.”
“Mimi ninahitaji pesa ya kulipa kodi ya nyumba, V.”
“Unahitaji chakula kilichopikwa nyumbani. Hicho kitarekebisha kila kitu.”
Hivyo ndivyo nilivyokutana na Richard, babu yake Stella.
Stella aliniinamia na kunong’ona, “Anza kuanzia nje kuelekea ndani.”
“Sikupendi kwa sasa.”
“Usingejua cha kufanya bila mimi.”
Richard aliinua macho kutoka kwenye bakuli lake la supu.
“Kuna sababu gani nyinyi wawili mnapanga njama huku mkishika uma na visu?”
Stella alitabasamu kwa upole.
“Lydia anadhani vyombo vyako vya fedha vinamhukumu.”
Richard alinitazama moja kwa moja.
“Vinawahukumu kila mtu, mwanangu. Usichukulie jambo hilo binafsi.”
Nilicheka. Na hapo ndipo kila kitu kilipoanzia.
Baada ya hapo, Richard alianza kuzungumza nami mara kwa mara. Alikuwa akiuliza maswali, akikumbuka majibu yangu na kugundua kwamba kila nilipoona kitu kizuri, kwanza nilikuwa natazama bei yake kabla ya uzuri wake.
Richard aliegemea kwenye kiti chake.
“Hilo linaweza kumaanisha una busara au maisha yamekuwa magumu kwako, Lydia.”
“Labda vyote viwili.”
Alitabasamu kidogo.
“Unasema mambo mazito kana kwamba unaomba msamaha kwa kuyasema.”
Nilishusha macho yangu kwenye sahani.
“Ni mazoea.”
Hakuna mtu aliyewahi kutaja jina langu kana kwamba lina maana kubwa hivyo.
Stella aligundua haraka ukaribu wangu na Richard.
“Babu anakupenda kuliko sisi wengine wote,” alisema usiku mmoja.
“Ni kwa sababu mimi humshukuru anaponipitishia viazi.”
“Hapana. Ni kwa sababu unabishana naye.”
“Ni pale tu anapokosea.”
Alicheka.
“Hicho ndicho ninachomaanisha.”
Kisha usiku mmoja, wakati Stella akiwa ghorofani akimsaidia mama yake, Richard aliniuliza swali ambalo sikulitarajia.
“Umewahi kufikiria kuolewa kwa sababu za kimaisha?”
Nilimwangalia kwa mshangao.
“Unamaanisha kwa ajili ya usalama wa maisha?”
Nilisubiri acheke au aseme alikuwa anatania. Lakini hakufanya hivyo.
“Ndiyo, niko serious.”
Niliweka kikombe changu mezani.
“Richard, unamaanisha… unataka kunioa?”
“Ndiyo, Lydia.”
Hapo ndipo nilipotakiwa kuondoka. Badala yake, nilimuuliza:
“Kwa nini mimi?”
“Kwa sababu una akili na uwezo mkubwa wa kuchunguza mambo. Kwa sababu hupumbazwi sana na pesa kama unavyojifanya.”
Nilicheka kwa dhihaka.
“Hilo la mwisho si kweli.”
Kisha akasema maneno yaliyonigusa sana moyoni.
“Hutahitaji tena kuwa na wasiwasi, Lydia. Kuhusu jambo lolote.”
Lakini maisha yangu yote yalikuwa yamejaa wasiwasi. Kodi ya nyumba, bili, tatizo la jino nililokuwa nimepuuzia kwa muda mrefu na hata kuangalia salio la akaunti yangu ya benki kabla ya kununua shampoo.
Nilipaswa kukataa moja kwa moja. Badala yake, nilimuuliza tena:
“Kwa nini mimi hasa?”
Alinitazama machoni.
“Kwa sababu ninakuamini kuliko watu wengi wanaoshiriki damu yangu.”
Nilimwambia Stella ukweli.
“Babu yako ameniomba nimuoe.”
Maji yalikuwa bado yakitiririka kutoka kwenye bomba.
“Nini?”
“Najua jinsi inavyosikika.”
“Kweli?”
Alifunga bomba la maji.
“Tafadhali niambie ulimkatalia.”
Sikujibu haraka vya kutosha.
Uso wa Stella ulibadilika.
“Sikufikiri kama ungekuwa mtu wa aina hiyo, Lydia. Kwa kweli,” alisema kwa sauti ya chini.
Kuna maneno mengine yanauma zaidi kwa sababu mtu anayeyasema anaonekana kuyatoa kwa shida.
“Sijui unadhani mimi ni mtu wa aina gani,” nilimjibu.
Stella alikunja mikono yake kifuani.
“Nilidhani una heshima na majivuno yako. Lakini kumbe wewe ni kama watu wengine wote, sivyo? Unaitaka pesa yake. Unautaka urithi wake. Unanichukiza, Lydia.”
Alionekana kuumia kana kwamba nilikuwa nimempiga kofi.
“Toka nje, Lydia!”
Nikatoka.
Sikumbuki vizuri safari ya kurudi nyumbani. Ninachokumbuka ni kukaa ndani ya gari langu nje ya nyumba yangu huku sauti yake ikijirudia kichwani mwangu.
“Mimi ni mtu wa aina hiyo.”
“Nahitaji usalama wa maisha,” nilijisemea kwa sauti ya chini.
Wiki tatu baadaye, niliolewa na babu yake Stella.
Harusi ilikuwa ndogo, ya faragha na ya gharama kubwa kiasi cha kunifanya nijisikie vibaya. Maua yaliyopambwa ukumbini huenda yalikuwa na gharama kubwa kuliko kodi yangu ya nyumba.
Nilisimama pembeni ya Richard huku nikijitahidi kujiamini. Kulikuwa na tofauti ya miaka 50 kati yetu, na sikuwa nikiolewa naye kwa sababu ya mapenzi.
Kutoka kwenye viti vya mbele, Stella alikuwa akiutazama mpango wa shughuli za harusi uliokuwa mapajani mwake. Hakunitazama hata mara moja.
Hakuna mtu aliyekuja kunisindikiza. Sikuwa na mtu mwingine wa kumwomba aje.
Baada ya harusi, nilikutana na Angela, binti wa Richard.
“Umeharakisha sana mambo haya,” alisema. “Baba yangu siku zote amekuwa akifurahia kuwaokoa watu waliotelekezwa.”
Nilinywa kidogo champagne yangu.
“Basi natumaini familia hii imejifunza kuishi vizuri bila kuwaumiza wengine.”
Alionekana kushangazwa.
“Samahani?”
Richard alitokea pembeni yangu kabla sijajibu.
“Angela, kama huwezi kuwa na heshima hata kwa jioni moja, tafadhali nyamaza.”
Uso wake ulibadilika.
“Nilikuwa namkaribisha tu.”
“Hapana,” Richard alimjibu. “Unajaribu kunionyesha tena jinsi ulivyo mtu wa kunikatisha tamaa. Kama kawaida yako.”
Alivuta pumzi kwa hasira na kuondoka.
Tulielekea kwenye makazi makubwa ya Richard baada ya giza kuingia. Nilikuwa karibu sisemi chochote. Richard hakunilazimisha kuzungumza.
Tulipofika chumbani, nilisimama mbele ya kioo na kujitazama nikiwa nimevaa gauni langu la harusi.
Sikuonekana kama bibi harusi mwenye furaha. Nilionekana kama mtu aliyepambwa kwa gharama kubwa lakini ambaye uwepo wake ulikuwa wa muda tu.
Mlango ulifunguliwa nyuma yangu. Richard aliingia, akaufunga taratibu na chumba kikawa kimya.
Kisha akasema:
“Lydia, sasa kwa kuwa wewe ni mke wangu… hatimaye ninaweza kukuambia ukweli. Kwa sasa ni kuchelewa sana kurudi nyuma.”
Niligeuka kumtazama.
“Inamaanisha kwamba ulikuwa umekosea kuhusu sababu iliyonifanya nikuombe unioe.”
Nilimgeukia kabisa.
“Basi niambie ukweli.”
Hakusogea karibu nami.
“Ninakufa, Lydia.”
“Nini?”
“Moyo wangu una tatizo kubwa. Huenda nikabaki na miezi michache tu. Labda mwaka mmoja kama Mungu atakuwa na mipango mingine.”
Nilishika kwa nguvu sehemu ya nyuma ya kiti.
“Kwa nini unaniambia haya sasa?”
“Kwa sababu familia yangu imekuwa ikisubiri kifo changu kwa miaka mingi kama watu wanaosubiri duka lifunguliwe ili wanunue bidhaa. Msimu uliopita wa mwaka, mwanangu mwenyewe alijaribu kutangaza kwamba akili yangu imepungua uwezo wa kufanya maamuzi.”
Nilimwangalia kwa mshangao.
“Mwanako mwenyewe?”
Richard alifungua jalada na kunipa nyaraka mbalimbali.
Ndani yake kulikuwa na kumbukumbu za miamala ya fedha, rasimu za kisheria na maandishi yake binafsi.
Kulikuwa na ahadi za kutoa misaada ambazo hazikutekelezwa, wafanyakazi waliofukuzwa kimyakimya na bili za matibabu za mama yake Stella zilizolipwa na Richard huku Angela na David wakijifanya wao ndio waliokuwa wakisaidia.
Kisha nikafika kwenye mpango wa urithi.
Mdomo wangu ulikauka.
“Richard…”
“Baada ya kifo changu,” alisema, “sehemu ya kampuni yangu pamoja na taasisi yangu ya kutoa misaada vitakuwa chini ya usimamizi wako.”
Nilitupa jalada juu ya kitanda.
“Hapana!”
“Ndiyo, Lydia. Hiyo ndiyo njia pekee.”
“Hapana. Familia yako tayari inanichukulia kama mwanamke ninayetaka mali yako. Fikiria watakavyoniona watakapogundua hili.”
“Walishaanza kufikiria hivyo hata kabla hujavaa pete ya ndoa.”
Alinitazama machoni.
“Usikubali maneno yao yakuzuie kufanya jambo sahihi.”
Nilicheka kwa sauti iliyokuwa imejaa hofu.
“Kwa nini mimi?”
“Kwa sababu unaona mambo ambayo watu wengine huyapuuza. Unaona watu wanaotelekezwa na kutumiwa vibaya. Watu ambao wamewahi kukataliwa na wengine mara nyingi huwa na uwezo wa kuona maumivu ya wenzao. Ninahitaji mtu wa kweli, si mtu anayejifanya.”
“Ulipaswa kuniambia ukweli mapema.”
“Ungeondoka,” alisema. “Na nilihitaji muda wa kukuonyesha kwamba sikutaka kukufunga kwenye ndoa isiyo na uhuru.”
“Sasa tufanye nini?”
“Sasa watajaribu kukunyanyasa na kukufanya ujione huna nafasi katika familia hii. Lakini ndoa hii pia ilikuwa njia ya kukupa usalama wa maisha. Utapata usalama huo.”
Siku chache baadaye, Stella alinifuata kwenye baraza la nje.
“Nimesikia kwamba Babu amebadilisha wosia wake.”
Nilimgeukia.
“Kwa wiki kadhaa hujazungumza nami, na hilo ndilo swali lako la kwanza?”
“Ulimuoa kwa ajili ya pesa au la?”
Jumapili iliyofuata, Angela alinitambulisha kanisani kwa watu wengine akisema:
“Huyu ndiye mshangao mdogo wa ujasiri wa baba yangu.”
Nilitabasamu.
“Na wewe ndiye mtu aliyekuwa akimkatisha tamaa kwa muda mrefu, Angela.”
Mwanamke aliyekuwa pembeni yetu alishindwa kujizuia kucheka.
Angela alinikaribia na kuniuliza:
“Kweli unadhani unastahili kuwa sehemu ya familia hii?”
“Ndiyo. Ninastahili zaidi kuliko watu wanaochanganya ukatili na hadhi ya kifamilia,” nilimjibu.
Tulipofika nyumbani, Daniel alikuwa tayari amesimama kwenye ukumbi wa kuingilia akiwa na wakili.
Richard alikuwa ameingia ndani muda mfupi tu aliposhika kifua chake kwa mkono na kusimama.
“Richard!” Nilimshika mkono wake.
Stella alikimbia kutoka kwenye korido.
“Babu!”
“Piga simu ya gari la wagonjwa haraka!” nilipiga kelele.
Angela alijibu:
“Huenda ni uchovu tu…”
Nilimsaidia Richard kulala chini. Pumzi zake zilikuwa dhaifu sana. Stella alikuwa akitetemeka kiasi cha kukaribia kuangusha simu yake.
Richard alishika mkono wangu kwa nguvu.
“Usiwaruhusu wakunyamazishe kwa vitisho.”
“Sitakubali,” nilimjibu.
Alitikisa kichwa kidogo kuonyesha kwamba amenielewa.
Siku tatu baadaye, Richard aliitisha mkutano wa familia nzima.
Wote walifika wakiwa wamevaa mavazi meusi, tayari kuomboleza na kuwaza kuhusu mali ambayo walidhani wangeirithi.
“Sijafa bado,” Richard alisema akiwa amekaa kwenye kiti chake.
David alikohoa kidogo kabla ya kuzungumza.
“Baba, tuna wasiwasi tu. Ndoa hii, afya yako… inaonekana kama unatumika vibaya.”
Richard akamgeukia wakili wake.
“Waonyeshe nyaraka.”
Nyaraka zilianza kugawiwa kwa kila mtu.
Kulikuwa na ushahidi wa David kuiba fedha kutoka kwenye mfuko wa familia. Kulikuwa na ushahidi wa Angela kuwanyanyasa wafanyakazi wa makazi yao kwa utaratibu. Pia kulikuwa na ushahidi kwamba wote wawili walikuwa wamejaribu kusitisha fedha za matibabu za mama yake Stella ili kulinda urithi wao.
Chumba kizima kilikuwa kimya.
“Lydia ni mke wangu,” Richard alisema kwa sauti yenye nguvu kuliko ilivyokuwa kwa wiki kadhaa zilizopita. “Pia ndiye msimamizi mkuu wa taasisi yangu ya kutoa misaada. Kama mnataka kuendelea kuwa sehemu ya familia hii, mtajifunza kustahili nafasi yenu. Na mtaanza kwa kumheshimu yeye.”
Nilifuta machozi yangu.
“Mlinichukulia vibaya sana bila hata kunipa nafasi ya kujieleza.”
Stella alishindwa kuzuia midomo yake kutetemeka.
“Najua.”
“Ulikuwa mtu wangu wa karibu zaidi. Lakini ulinifanya nijione sina thamani kwa sababu tu nilikuwa napambana kutafuta maisha bora.”
Stella alishusha macho yake.
“Samahani, Lydia.”
Nilimwamini. Lakini sikuwa tayari kumfanya ajisikie vizuri mara moja.
Miezi minne baadaye, Richard alifariki dunia.
Daniel aliondolewa kwenye kampuni kabla mwaka haujaisha. Nyaraka alizoacha Richard zilifanya iwe vigumu tena kuficha ukweli.
Angela alipoteza nafasi yake kwenye bodi ya taasisi ya misaada baada ya wafanyakazi wawili waandamizi kuthibitisha madai yaliyokuwa kwenye nyaraka za Richard.
Aliacha kujifanya kwamba kila mahali palikuwa mali yake na kwamba kila mtu alipaswa kumtii.
Wiki moja baadaye, Stella alikuja kunitembelea akiwa na macho mekundu kwa kulia na bila visingizio vyovyote.
Alikuwa amesoma kila bili, kila muamala wa fedha na kila ujumbe ulioandikwa kwa mkono wa Richard.
“Nilikuwa nimekukosea,” alisema.
“Ndiyo,” nilimjibu.
Alilia, lakini mimi sikulia.
Nilikuwa nimechoka kuwaomba watu wanichague na kuniheshimu.
Mwezi mmoja baadaye, niliingia kwenye ofisi ya taasisi ya misaada nikiwa na funguo zangu mwenyewe.
Hakuna aliyenicheka. Hakuna aliyeniuliza nilikuwa nimefuata nini hapo.
Wote walisimama nilipoingia.
Na kwa mara ya kwanza maishani mwangu, sikujihisi kama mtu anayesaidiwa kwa huruma.
Nilijihisi kama mtu anayeaminika.
