Baba Yangu wa Kambo, Alimuoa Rafiki wa Marehemu Mama Yangu, Mwezi Mmoja Tu Baada ya Kifo Chake – Kisha Nikagundua Ukweli Waliokuwa Wameufich

Mama yangu alikuwa hajafikisha hata mwezi mmoja tangu afariki dunia wakati baba yangu wa kambo aliponieleza kwamba alikuwa anapanga kumuoa rafiki mkubwa wa mama yangu.

Tukio hilo pekee lilitosha kunivunja moyo. Lakini jambo lililoniumiza zaidi lilikuja baadaye nilipogundua ukweli waliokuwa wakiuficha kwa muda mrefu.

Na kile nilichokifanya baada ya kugundua ukweli huo, hawakukitarajia kabisa.

Nyumba yetu bado ilikuwa na kumbukumbu za mama.

Miwani yake ya kusomea ilikuwa juu ya meza ya sebuleni, pembeni ya alama ya kitabu aliyokuwa akiitumia. Blanketi alilokuwa amejishonea kwa mikono yake lilikuwa limekunjwa vizuri kwenye kiti chake, kana kwamba lilikuwa likimsubiri arudi.

Saratani ilikuwa imemchukua taratibu kwa kipindi cha miezi minane. Kwanza ilimnyang’anya nguvu zake, kisha nywele zake, na baadaye uwezo wake wa kujifanya kwamba kila kitu kilikuwa sawa wakati sote tulijua hali haikuwa hivyo.

Baadhi ya siku alikuwa akitabasamu na kunisimulia hadithi za maisha yake kabla sijazaliwa. Siku nyingine alikuwa akitazama nje kupitia dirishani, huku mawazo yake yakiwa mbali sana kiasi kwamba sikuweza kuelewa alikuwa akifikiria nini.

Kadiri siku zake zilivyokuwa zikikaribia mwisho, alianza kuniomba msamaha mara kwa mara. Alikuwa akiomba msamaha kwa sababu ya uchovu, kuhitaji msaada na hata kwa sababu ya kuishi katika mwili ambao ulikuwa ukimsaliti.

Nilikuwa nikimshika mkono na kumwambia aache kuomba msamaha, lakini ilionekana kuwa hakuwa na uwezo wa kujizuia.

Paul, baba yangu wa kambo, alikuwa pamoja nasi katika kipindi chote hicho. Vilevile Linda, rafiki mkubwa wa mama yangu tangu walipokuwa chuoni.

Walikuwa wakipanga ratiba za kumhudumia mama, kubadilishana zamu za kukaa naye na kuleta vyakula nyumbani wakati nilipokuwa nimechoka sana kiasi cha kushindwa hata kwenda dukani.

“Sisi ni timu moja,” Linda alikuwa akisema huku akinibana begani. “Mama yako hapambani na ugonjwa huu peke yake.”

Lakini nilikuja kugundua kwamba katika siku zake za mwisho, mama yangu alikuwa peke yake kwa namna ambayo sikuielewa wakati huo.

Wiki nne baada ya kumzika mama yangu, Paul aligonga mlango wa nyumba yangu akiwa na sura iliyoonyesha kwamba alikuwa na habari mbaya.

Hatukukaa chini. Tulisimama jikoni kwangu huku mashine ya kutengeneza kahawa ikiendelea kutoa sauti nyuma yetu.

“Kuna jambo ambalo ninahitaji kukueleza kabla hujalijua kutoka kwa mtu mwingine,” alianza.

Moyo wangu ulianza kwenda mbio.

“Kuna tatizo gani?”

Alivuta pumzi kwa nguvu.

“Mimi na Linda tumeamua kuoana.”

Maneno hayo yalinigonga vibaya sana, kana kwamba alikuwa akizungumza lugha nisiyoifahamu.

“Kuoana?”

“Ndiyo.”

“Ninyi wawili?”

“Ndiyo.”

Nilihisi uso wangu ukipata joto kwa hasira.

“Mama amefariki siku 28 tu zilizopita!”

“Ninaelewa kwamba jambo hili linaweza kuonekana la ghafla…”

“La ghafla? Hili ni jambo la kichaa! Linda alikuwa rafiki mkubwa wa mama yangu. Wewe ulikuwa mume wa mama yangu…”

“Nilikuwa mume wake,” alinisahihisha.

Maneno hayo yalifanya moyo wangu kuwa mzito.

Nilionyesha mlango.

“Toka nje!”

“Ninaelewa kwamba umekasirika…”

“Nimesema TOKA NJE!”

Aliondoka.

Nilibaki nimesimama jikoni nikitetemeka kwa hasira na maumivu huku mashine ya kahawa ikitoa mlio kuashiria kwamba ilikuwa imemaliza kutengeneza kahawa.

Nilikuwa nimevunjika moyo, nimejaa hasira na huzuni kubwa.

Unawezaje kuendelea na maisha, achilia mbali kumpenda mtu mwingine, wakati mtu uliyeahidi kuishi naye milele bado hajapoa kaburini?

Harusi yao ilinifanya nigundue jambo jingine

Picha za harusi yao zilianza kuonekana kwenye mitandao ya kijamii ndani ya saa chache.

Zilikuwa zimepigwa kitaalamu na kuhaririwa kwa ustadi. Walikuwa wameweka maneno kuhusu kuanza maisha mapya na kupata mwanga katikati ya giza.

Gauni la Linda lilikuwa na rangi ya dhahabu hafifu na mikono iliyopambwa kwa lace.

Lakini kilichoniumiza zaidi ni kwamba maua waliyotumia yalikuwa peony, maua ambayo mama yangu aliyapenda sana.

Hapo ndipo nilipokumbuka jambo fulani.

Mkufu wa mama yangu.

Ule mkufu alioniahidi kwamba siku moja ungekuwa wangu. Ulikuwa wa dhahabu nzito, ukiwa umepambwa kwa almasi ndogo ndogo kwenye mnyororo wake.

Nilizitazama picha hizo mpaka macho yangu yalipoanza kuuma.

Kisha nikampigia Paul simu.

Alipokea baada ya kuita mara tatu.

“Habari. Sikiliza, kuhusu ile harusi…”

“Uko wapi mkufu wa mama yangu?”

Kulikuwa na ukimya.

“Ule wa dhahabu,” niliendelea kusema. “Ule wenye kifungo cha almasi. Ule aliokuwa akiuvua na kuuvaa kwenye picha za sikukuu. Uko wapi?”

“Baada ya harusi tulilazimika kufanya maamuzi fulani kuhusu mali alizoacha mama yako.”

“Umeuuza?”

Alikaa kimya tena.

Ukimya wake ulikuwa jibu tosha.

“UMEWAUZА MKUU WA MAMA YANGU?” nilipaza sauti. “Ule alioniahidi kwamba siku moja ungekuwa wangu?”

“Tulihitaji fedha kwa ajili ya safari yetu baada ya harusi. Ulikuwa umekaa tu ndani ya droo.”

“Ulikuwa ni mali ya mama yangu!”

“Kuna umuhimu gani sasa?”

Nilikata simu kabla hajamaliza kuzungumza.

Lakini jambo hilo halikuishia hapo.

“Je, ilikuwa na thamani hiyo?” nilimuuliza Linda nilipomsogelea kwa nyuma. “Kuuza mkufu wa mama yangu?”

Aligeuka na kunitazama moja kwa moja machoni, kisha akacheka.

“Oh, ule mkufu wa zamani? Tulihitaji fedha kwa ajili ya fungate yetu. Ulikuwa umekaa tu bila kazi yoyote.”

Nilimtazama kwa mshangao.

“Haukuwa kitu cha kawaida. Ulikuwa mkufu wa mama yangu. Na aliniambia kwamba ungekuwa wangu.”

“Hisia za kumbukumbu haziwezi kulipia gharama za fungate, mpenzi. Kua sasa!”

Kisha Linda alitazama saa yake na kuongeza:

“Mimi na Paul tunaondoka baada ya saa mbili kuelekea Bali kwa ajili ya fungate yetu. Kwa hiyo sina muda wa kupoteza nikizungumzia mambo ya zamani.”

Nilisimama pale bila kuamini nilichokuwa nikisikia huku akielekea kwenye gari lake kwa hasira.

Inawezekanaje mtu aliyekuwa akikaa kwenye meza yetu ya jikoni na kumwita mama yangu rafiki yake mkubwa azungumze kwa ukatili namna hiyo?

Rafiki wa familia alinifunulia siri kubwa

Nilipokuwa bado nimesimama pale, nilihisi mkono wa mtu ukinigusa taratibu begani.

Alikuwa Sara.

Sara alikuwa rafiki wa muda mrefu wa familia yetu. Alikuwa mmoja wa watu waliokuwa kimya sana wakati wa mazishi ya mama yangu. Pia alikuwa akifanya kazi katika hospitali ambayo mama yangu alikuwa akipatiwa matibabu.

Alisubiri mpaka Linda alipoondoka, kisha akasema kwa sauti ya chini:

“Kwa muda mrefu nimekuwa nikitaka kukupigia simu, lakini sikujua kama nilipaswa kufanya hivyo.”

Alionekana kuwa na wasiwasi.

“Nimekuwa nikimfikiria mama yako, na moyo wangu hauniruhusu kuendelea kukaa kimya.”

“Unazungumzia nini?” nilimuuliza.

Tumbo langu lilianza kuwa na hisia zisizo za kawaida.

“Unamaanisha mambo gani?”

“Nilikuwa nikisikia mazungumzo yao wakati walipodhani hakuna mtu anayewasikiliza. Siku moja nilimsikia Linda akisema kwamba walipaswa kuendelea kuficha mambo yao kwa muda gani zaidi.”

“Katika siku nyingine, nilimsikia Paul akisema kwamba alikuwa amechoka kujifanya muuguzi wa kumhudumia mama yako.”

Sauti zote zilizokuwa zikinizunguka zilionekana kupotea.

Sara aliendelea:

“Kuna jambo jingine. Niliwahi kuwasikia wakicheka nje ya chumba cha mama yako. Wakati mama yako alikuwa ndani amelala kutokana na dawa za kupunguza maumivu, wao walikuwa wakizungumza kuhusu safari waliyotaka kufanya na maeneo ambayo wangetembelea mara tu mambo yangekuwa yamekwisha.”

Nilihisi kama nataka kutapika.

“Mama yako alikuwa akiwazungumzia sana. Alikuwa akisema jinsi alivyoshukuru kuwa na watu waliokuwa wakimsaidia kwa moyo wote. Aliwaita malaika wake. Hakujua kabisa kilichokuwa kikiendelea.”

Nilishindwa kuzungumza wala kupumua vizuri.

“Samahani sana,” Sara alisema kwa sauti ya chini. “Nilihisi unapaswa kuujua ukweli.”

Nilipoondoka pale, nilikuwa nimebadilika.

Huzuni yangu haikuwa tena maumivu ya kumpoteza mama yangu pekee.

Ilikuwa hasira kubwa iliyokuwa na lengo maalumu.

Niliamua kuwafanyia jambo ambalo hawakulitarajia

Sikufanya fujo.

Sikuchapisha ujumbe wa hasira kwenye mitandao ya kijamii wala kwenda nyumbani kwao kupiga kelele.

Badala yake, nilimpigia Paul simu.

“Ninaomba unisamehe,” nilimwambia. “Nimekuwa nikikosea. Huzuni ya kumpoteza mama imenifanya nishindwe kufikiria vizuri.”

“Najua mama angependa tuendelee kuwa na uhusiano mzuri. Angependa niwe na furaha kwa ajili yenu.”

“Ni kweli kabisa,” Paul alijibu, na niliweza kusikia faraja kwenye sauti yake.

“Ningependa kuja kuwatembelea baada ya kurudi kutoka kwenye fungate yenu. Ningependa kuwapelekea zawadi ya harusi.”

“Huna haja ya kufanya hivyo.”

“Nataka kufanya hivyo. Tafadhali.”

Alikubali mara moja na kuniambia kwamba wangerudi kutoka Bali baada ya wiki moja.

Wiki moja baadaye, nilifika nyumbani kwao nikiwa nimebeba mfuko wa zawadi uliokuwa umejaa vitu vilivyofunikwa kwa karatasi nzuri.

Linda ndiye aliyenifungulia mlango.

Alikuwa amevaa apron na kutabasamu, ingawa tabasamu lake halikuonekana kutoka moyoni.

“Karibu sana! Ingia ndani. Nimetoka kuoka biskuti.”

Paul alinipokea kwa kunikumbatia. Aliniambia kwamba alikuwa akifurahia kuona jinsi nilivyokuwa nimekomaa na kwamba mama yangu angejivunia sana.

Nilitabasamu na kuwapa mfuko wa zawadi.

“Hii ni zawadi yenu nyote wawili.”

Walikaa kwenye sofa na kuanza kutoa vitu vilivyokuwa ndani ya mfuko huo.

Tabasamu la Linda lilitoweka kwanza.

Uso wa Paul ukabadilika na kuwa mweupe kama karatasi.

Ndani ya mfuko kulikuwa na taarifa za miamala ya benki, picha na nyaraka nyingine. Kila kitu kilikuwa kimepangwa kulingana na tarehe na kuwekewa maelezo kwa uangalifu mkubwa.

Juu ya nyaraka hizo kulikuwa na kadi moja yenye ujumbe ulioandikwa kwa mkono wangu:

“Nakala za nyaraka hizi zimetumwa kwa wakili anayesimamia mirathi ya mama yangu, msimamizi wa mali zake na mwajiri wa Paul. Ninaamini katika uwazi wa mambo. Ninyi je?”

Nilikuwa nimekusanya ushahidi wote

Kitu ambacho hawakukijua ni kwamba wakati wao walipokuwa wakifurahia fungate yao, nilikuwa nimeingia ndani ya nyumba yao.

Ufunguo wa ziada ambao mama yangu alinipa miaka mingi iliyopita ulikuwa bado unafanya kazi.

Ofisi ya Paul ilikuwa kama kawaida. Meza yake ilikuwa pembeni ya dirisha na kompyuta yake ndogo ilikuwa juu ya meza ya pembeni.

Hakukuwa na nenosiri la kuzuia mtu kuingia kwenye kompyuta yake. Hakuwa mwangalifu kuhusu jambo hilo.

Kompyuta yake ilikuwa na nakala za taarifa zake mbalimbali.

Ilinichukua dakika 30 tu kunakili kila kitu nilichohitaji.

Nilipata barua pepe walizokuwa wakituma kati yao kwa kipindi cha miezi 14 iliyopita.

Nilipata picha zilizokuwa na tarehe zinazoonyesha kwamba walikuwa pamoja hata wakati mama yangu alipokuwa bado hai.

Nilipata ujumbe waliokuwa wakilalamikia miadi ya hospitali ya mama yangu, mpango wake wa matibabu ya kupunguza maumivu na jinsi walivyokuwa wakiona kumhudumia kuwa kazi iliyowachosha sana.

Pia nilipata taarifa za benki zilizoonyesha uhamisho wa fedha na risiti ya duka la kununua na kuuza vitu vya thamani iliyothibitisha kwamba mkufu wa mama yangu ulikuwa umeuzwa kwa kutumia saini ya Linda.

Kila kitu kilikuwa pale.

“Uliingia ndani ya nyumba yetu bila ruhusa?” Linda alipaza sauti.

“Nyumba ya mama yangu,” nilimrekebisha. “Ambayo aliniachia pamoja na kila kitu kilichokuwa ndani yake.”

“Ulikuwa ukisoma mawasiliano yetu binafsi?”

“Binafsi? Mama yangu aliamini kwamba nyinyi wawili mlikuwa watu waliomjali sana. Aliwaita malaika wake. Wakati huo huo, nyinyi mlikuwa mkihesabu siku ambazo angebaki hai.”

“Hayo mazungumzo hayamaanishi unachofikiria!”

“Basi mweleze wakili anayesimamia mirathi. Nina uhakika atapenda kuyasikia.”

Uso wa Linda ulianza kubadilika.

“Tulikuwa tunampenda mama yako.”

“Uliuza mkufu wake ili kulipia fungate yenu. Huo si upendo. Huo ni WIZI!”

Nilisimama, nikachukua mkoba wangu na kuelekea mlangoni.

Paul alinikimbilia nyuma.

“Subiri! Tafadhali. Tunaweza kulirekebisha jambo hili.”

“Huwezi kulirekebisha. Lakini labda unaweza kujifunza kuishi huku watu wakijua wewe ni mtu wa aina gani hasa.”

Niliwaacha wakiwa wamesimama pale, wamezungukwa na ushahidi wa usaliti wao.

Matokeo ya matendo yao yalikuwa makubwa

Mambo yaliyofuata yalitokea haraka sana.

Wakili aliyekuwa akisimamia mirathi alisitisha ugawaji wa mali zote mpaka uchunguzi utakapokamilika.

Mkufu wa mama yangu ulipatikana na kurudishwa kwangu ndani ya siku kumi.

Kampuni aliyokuwa akifanya kazi Paul ilianzisha uchunguzi wa ndani baada ya kugundua kwamba alikuwa ametumia barua pepe za kazini kwa mawasiliano binafsi wakati wa saa za kazi, hasa kupanga uhusiano wake wa siri wakati mke wake alikuwa akikaribia kufariki.

Marafiki wa Linda walianza kujitenga naye.

Wanawake ambao walikuwa wamefahamiana naye kwa miongo kadhaa walianza kutoa visingizio kila alipowapigia simu ili kupanga kukutana nao.

Walipoteza ile hadithi ambayo walikuwa wamejijengea vichwani mwao kwamba walikuwa watu wema waliopendana katika mazingira ya kusikitisha.

Sikujisikia kama mshindi.

Nilihisi uchovu mkubwa.

Lakini pia nilihisi kwamba nilikuwa nimetimiza ahadi fulani.

Mkufu wa mama yangu umenirudia

Kwa sasa, mkufu wa mama yangu umehifadhiwa kwenye sanduku langu la vito.

Wakati mwingine huwa nauchukua na kukumbuka siku ambazo mama yangu alikuwa akinionyesha nilipokuwa mdogo.

Alikuwa akiniruhusu kujaribu kuuvaa mkufu huo ingawa ulikuwa mkubwa sana na wa thamani kubwa kwa mikono yangu midogo.

“Siku moja utakuwa wako,” alikuwa akiniambia.

Na sasa kweli ni wangu.

Kila ninapouvaa, namkumbuka mama yangu na kuelewa kwamba upendo hauishi mtu anapofariki dunia.