Hadithi

Mke Wangu Alipotea Miaka 20 Iliyopita – Kisha Nikamuona Msichana Mdogo Akiwa Amevaa Mkufu Niliomzawadia Mke Wangu

JOIN US WHATSAPP CLICK HERE
JOIN US TELEGRAM CLICK HERE

Mke wangu alitoweka miaka 20 iliyopita, bila kuacha chochote isipokuwa barua iliyoandikwa: “Natumaini siku moja utanisamehe.” Nilitumia miongo miwili nikisubiri majibu kuhusu kilichotokea. Sikuwahi kufikiria kwamba siku moja ningepata jibu kwa kuona mkufu niliomzawadia mke wangu ukiwa shingoni mwa msichana mdogo katika duka la bidhaa za nyumbani.

Jumatatu alasiri ya wiki iliyopita, nilikuwa katika sehemu ya matunda na mboga kwenye duka kubwa la supermarket, nikichagua matunda. Ghafla, maisha yangu yote yalionekana kupoteza maana.

Nilimwona msichana mmoja. Alikuwa na umri wa takribani miaka 19 au 20, mwenye nywele nyeusi. Alikuwa akigeuza tufaha mikononi mwake kwa umakini, kama mtu anayejali sana anachokichagua.

Mwanzoni, nilimtazama tu kama unavyoweza kumtazama mtu yeyote anayekukumbusha jambo fulani ulilowahi kulipoteza.

Aliponyoosha mkono kuchukua tufaha jingine, mkufu uliokuwa shingoni mwake uliguswa na mwanga. Nilipoona hivyo, nilihisi kama pumzi yangu imekatika.

Ulikuwa mkufu wa fedha, mdogo na wenye umbo la duara lililorefuka. Ulikuwa na jiwe la kijani lililowekwa katikati kidogo. Pembeni ya upande wa kushoto kulikuwa na mkwaruzo mdogo ambao niliutambua mara moja. Mkwaruzo huo ulitokea siku mke wangu, Lucy, alipougonga mkufu huo kwenye mlango wa gari, wiki mbili tu baada ya mimi kumzawadia.

“Samahani,” nilisema huku nikivuka kutoka upande mmoja wa njia kuelekea kwake. “Samahani kwa kukusumbua. Naomba uniambie, mkufu huo uliupata wapi?”

Msichana huyo aliushika mkufu wake kwa mkono bila kufikiria, kama ambavyo watu hufanya pale mgeni anapotaja jambo binafsi linalowahusu.

“Ulikuwa wa mama yangu,” alijibu.

Kwa wakati huo, kila kitu kilichokuwa kikinizunguka kilionekana kupotea.

Nahitaji kukurudisha nyuma kidogo ili uweze kuelewa kwa nini mambo yaliyofuata yalikuwa na maana kubwa sana.

Tulioana mara tu baada ya kumaliza chuo kikuu. Kwa miaka 11, tuliishi maisha ambayo yalimfanya mtu aamini kwamba kila kitu kilikuwa kimekaa sawa.

Lakini siku moja asubuhi mwezi Septemba, simu yangu iliita. Ilikuwa ni polisi.

Gari la Lucy lilikuwa limepatikana karibu na daraja la zamani. Sehemu ya mbele ya gari ilikuwa imebonyea, na taa moja ilikuwa imevunjika. Hata hivyo, hakukuwa na alama zozote za matairi yaliyochomeka barabarani kutokana na breki za ghafla. Gari lilikuwa limeegeshwa pembeni mwa barabara, huku mlango wa dereva ukiwa wazi.

Maafisa wa polisi walisema walipofika eneo hilo hawakumkuta mtu yeyote ndani ya gari.

Kwenye kiti cha abiria kulikuwa na barua iliyoandikwa kwa mwandiko wa Lucy. Iliandikwa:

“Natumaini siku moja utanisamehe.”

Maneno saba tu. Lakini hakuna hata neno moja lililonipa jibu la swali nililokuwa nikihitaji sana kulifahamu.

Nilibandika matangazo ya kumtafuta kila mahali. Kila mtu aliponipigia simu na kusema huenda amemuona mtu anayefanana na Lucy, nilikuwa nakimbilia eneo alilotaja. Nilikaa mara nyingi mbele ya wapelelezi wa polisi, ambao kila niliporudi kuwauliza kuhusu uchunguzi walionekana kupoteza matumaini zaidi.

Katika mwaka wa kwanza, polisi walihitimisha kwamba Lucy alikuwa ameamua kuondoka kwa hiari yake mwenyewe. Hawakupata ushahidi wowote unaoonyesha kwamba alitekwa au alifanyiwa uhalifu.

Baada ya hapo, waliacha kumtafuta kwa bidii.

Marafiki na ndugu waliniambia kwamba ulikuwa wakati wa kukubali hali hiyo na kuendelea na maisha yangu.

Lakini sikufanya hivyo.

Si kwa sababu nilikuwa mkaidi.

Barua yake ilisema, “Nisamehe.” Mtu haombi msamaha ikiwa hana mpango wa kuwepo ili kusikia jibu lake.

Sikuwahi kuanzisha uhusiano mwingine wa kimapenzi. Hata mara moja katika miaka 20.

Bado nilimpenda Lucy, na hakuna siku iliyopita bila kujiuliza maana halisi ya maneno yale ya kutisha aliyoyaandika kwenye barua yake.

“Naomba nikuulize… mama yako anaitwa nani?” nilimuuliza yule msichana.

Alisita huku mkono wake ukiendelea kuushikilia mkufu.

“Kwa nini unauliza?” aliuliza.

“Najua hili linaweza kuonekana kuwa jambo la ajabu,” nilisema. “Najua jinsi ninavyoweza kusikika. Lakini miaka mingi iliyopita nilimzawadia mtu mkufu unaofanana kabisa na huo. Ulikuwa na jiwe na mnyororo kama huo. Hata ule mkwaruzo mdogo karibu na sehemu lilipowekwa jiwe ulikuwa vilevile. Ninahitaji tu kuelewa uliupataje.”

Alinitazama kwa muda mrefu, kana kwamba alikuwa akifikiria jambo fulani kabla ya kuamua kujibu.

“Aliitwa Lucy,” alisema.

Niliushikilia kwa nguvu mpini wa toroli yangu ya bidhaa.

“LUCY?” nilisema kwa mshangao.

“Lazima niende,” alisema. “Samahani.”

Kabla sijapata muda wa kuelewa kilichokuwa kimetokea, tayari alikuwa amefika mlangoni. Kisha akatoka nje na kuanza kutembea kwa haraka.

Niliacha toroli langu pale pale na kumfuata.

Nataka niweke wazi kwamba sijawahi kufanya jambo kama hilo katika maisha yangu yote. Mimi ni mwanaume mwenye umri wa miaka 53, ninayefundisha historia katika shule ya sekondari na ambaye kwa kawaida huenda kulala kabla ya saa tano usiku.

Lakini nilikuwa nimetoka kusikia mtu akilitaja jina la Lucy kana kwamba alikuwa mtu aliyefariki, huku akiwa amevaa mkufu wake. Kabla hata sijajitambua, miguu yangu ilikuwa tayari ikimfuata.

Nilihakikisha ninaacha umbali wa takribani jengo moja kati yangu na yeye ili asinitambue.

Alitembea kwa kuvuka mitaa sita hadi kufika katika eneo la makazi ya watu. Kulikuwa na nyumba za kawaida na miti mikubwa iliyokuwa imekomaa. Ilikuwa aina ya mtaa ambao watu wameishi kwa miaka mingi.

Aliingia kwenye njia ya kuelekea kwenye nyumba moja ya rangi ya samawati iliyofifia. Kisha akaingia ndani bila hata kugeuka nyuma.

Nilikaa ndani ya gari nililokuwa nimekodi, upande wa pili wa barabara, kwa muda mrefu. Mikono yangu ilikuwa kwenye usukani huku nikijaribu kujishawishi niende kugonga mlango huo na wakati huohuo nikijizuia kufanya hivyo.

Kila sehemu ya akili yangu iliyokuwa ikijaribu kufikiri kwa busara ilikuwa ikiniambia kwamba nilichokuwa nikifanya hakikuwa sahihi. Nilijiuliza nilikuwa nafanya nini hasa. Nilijiuliza ni wapi mpaka kati ya maumivu ya kumpoteza mtu unayempenda na kufanya jambo lisilo na heshima ulipoishia.

Kisha nikakumbuka ule mkwaruzo kwenye mkufu.

Nikafungua mlango wa gari na kushuka.

Nilitembea kuelekea kwenye mlango wa nyumba hiyo nikiwa na wasiwasi mkubwa, kisha nikagonga.

Nilisikia nyayo za mtu zikikaribia. Mlango ulifunguliwa kidogo, lakini bado ulikuwa umefungwa kwa mnyororo wa usalama.

Yule msichana alinitazama. Aliponitambua, mshangao ulionekana usoni mwake.

“Ni yeye! Baba, ni yeye!” alipiga kelele akimwita mtu aliyekuwa ndani. “Ni yule mwanaume kutoka dukani!”

“Jina langu ni Daniel,” nilisema. “Sijaja kusababisha matatizo yoyote. Ninahitaji tu kuutazama vizuri zaidi ule mkufu.”

“Unahitaji kuondoka hapa,” mwanaume aliyekuwa ndani aliniambia kwa ukali. “Naondoka usiku huu huu.”

“Sitaondoka,” nilimjibu.

Ndipo nilipoona ukuta uliokuwa nyuma yake. Kwa sekunde chache tu, kila kitu nilichokuwa nimeamini kwa miaka 20 kilivunjika vipande vipande.

Kuta za sebule zilikuwa zimejaa picha zilizowekwa kwenye fremu.

Katika picha moja, Lucy alionekana kuwa na umri wa takribani miaka 35. Alikuwa akicheka kwa furaha. Katika picha nyingine, alikuwa amembeba mtoto mchanga. Uso wake ulionyesha uchovu, lakini pia alikuwa na furaha iliyokuwa iking’aa.

Kulikuwa na picha nyingine akiwa amekaa kwenye meza ya jikoni. Alikuwa amezeeka kidogo na kukonda, lakini sikuwa na shaka yoyote kwamba alikuwa Lucy.

Hisia yangu ya kwanza ilikuwa furaha na nafuu kubwa. Lucy alikuwa hai!

Lakini hisia yangu ya pili ilikuwa mbaya zaidi. Alikuwa ameishi maisha yake yote bila mimi kujua. Alikuwa ameishi katika nyumba hii, akilea mtoto na kujenga familia mpya.

Nilitia mkono mfukoni na kutoa picha niliyokuwa nimeibeba kwa miaka 20. Ilikuwa picha ya Lucy na mimi katika kumbukumbu ya miaka yetu minane ya ndoa. Alikuwa ameegemeza kichwa chake begani mwangu, na ule mkufu ulionekana wazi shingoni mwake.

Nilimnyooshea mwanaume huyo picha bila kusema chochote.

Aliitazama kwa muda mrefu. Alipoinua macho yake na kunitazama tena, hali ya kujihami iliyokuwa usoni mwake ilikuwa imetoweka. Badala yake, alionekana kuwa na hisia nzito za huzuni na kumbukumbu za muda mrefu.

Alianza kunieleza ukweli taratibu, kwa namna ya mtu ambaye amekuwa akijiandaa kwa miaka mingi kukabiliana na mazungumzo kama hayo.

Aliniambia kwamba jina lake aliitwa Jacob.

Alisema yeye na Lucy walikutana katika kituo cha vijana ambako Lucy alikuwa akijitolea kufanya kazi za kujitolea. Lucy alikuwa amemweleza kwamba hakuwa na furaha katika ndoa yake, hasa katika miezi ambayo mimi nilikuwa nasafiri kikazi.

Jacob alisema alikuwa karibu na Lucy wakati wote ambao nilikuwa nikisafiri mara kwa mara kutokana na majukumu yangu ya kazi.

Kisha Lucy alipata ujauzito wa mtoto wao wa kike, Betty.

Baada ya hapo, Lucy alifanya uamuzi wake.

Jacob aliingia ndani zaidi ya nyumba kupitia korido na kurudi akiwa amebeba shajara ya zamani iliyokuwa imechakaa. Jalada lake lilikuwa limelegea kutokana na kupita kwa muda mrefu. Aliiweka katikati yetu.

“Aliileta hii alipokuja kuishi hapa baada ya kukuacha. Hii na ule mkufu ndivyo vitu pekee alivyokuja navyo,” alisema. “Aliniomba niahidi kwamba nitavitunza.”

Niliifungua shajara hiyo kwenye ukurasa uliokuwa katikati.

Ningeutambua mwandiko huo mahali popote. Ulikuwa wa Lucy. Ulikuwa na mizunguko ileile ya herufi na mwelekeo wa kuelekea kushoto ambao nilikuwa nimeuzoea kwenye kadi za siku za kuzaliwa na orodha za bidhaa za dukani alizokuwa akiandika kwa miaka 11.

Nilianza kusoma:

“Najua kwamba ninachokifanya si sahihi. Nimekuwa nikijua hilo kila siku. Nilijaribu kumwambia ukweli. Nilijaribu hata kufanya mazoezi ya jinsi ya kumweleza nikiwa mbele ya kioo. Lakini kila nilipowaza kuhusu uso wake atakapousikia ukweli, nilikosa ujasiri.

“Nina ujauzito, na mtoto huyu si wake. Hata kuandika maneno hayo kunanifanya nihisi maumivu makali sana. Sijui nitamvunjaje moyo kwa kumwambia ukweli huo. Pia sijui nitawezaje kuvumilia kumtazama akipokea habari hiyo.

“Nilikuwa nikijidanganya kwamba kutakuwa na wakati unaofaa wa kumwambia, lakini wakati huo haujawahi kufika. Kilichokuwepo ni hofu tu.

“Hofu ya hasira yake. Hofu ya kumkatisha tamaa. Hofu ya kuonekana kama mtu mbaya katika maisha tuliyoyajenga pamoja.

“Kwa hiyo, nimeamua kuchagua njia ya woga. Nitatoweka badala ya kumwambia ukweli. Nitatumia maisha yangu yote nikitumaini kwamba siku moja atapata namna ya kunisamehe kwa jambo ambalo sikumpa hata nafasi ya kulielewa.”

Niliifunga shajara hiyo. Sikuweza kuendelea kusoma.

“Je, aliwahi kufikiria hata mara moja kuhusu jinsi jambo hili lilivyoniumiza?” niliuliza. Sikujua kama nilikuwa nikimuuliza Jacob au nilikuwa nikizungumza na hewa iliyokuwa kati yetu.

Betty alikuwa bado amesimama pale pale. Alikuwa karibu na korido, akimtazama baba yake kwa namna tofauti kabisa.

“Mama hakuwahi kuniambia jambo hili,” alisema kwa hasira huku akimgeukia baba yake. “Hata mara moja hakuniambia ukweli. Ungeweza kuniambia. Kwa nini nyote wawili mlinificha jambo hili?”

Jacob alishindwa kujibu.

“Lucy yuko wapi?” niliuliza. “Nahitaji kujua alipo.”

Chumba kizima kilitulia kwa namna ya ajabu, kama vile inavyokuwa pale watu wanapojua kwamba jibu la swali fulani ni gumu sana kulitaja.

Betty alimtazama baba yake. Jacob naye aliinamisha macho yake na kutazama sakafu.

“Alifariki dunia miaka mitatu iliyopita,” alisema. “Alikuwa na saratani. Ugonjwa uliendelea kwa kasi sana.”

Nilikaa chini kwa sababu miguu yangu ilikuwa imeishiwa nguvu.

Lucy alikuwa ameendelea kuishi hadi miaka mitatu iliyopita. Alikuwa ameishi katika nyumba ya rangi ya samawati, umbali wa majimbo sita kutoka nilipokuwa, akimlea binti yake na kujenga maisha ambayo sikuwahi kuyajua.

Sauti ya Jacob ilisikika kutoka upande wa pili wa chumba.

“Alibadilisha rasmi jina lake la mwisho ndani ya mwaka wa kwanza baada ya kukuacha. Alisema hiyo ndiyo ilikuwa njia pekee ya kuhakikisha kwamba hakuna mtu ambaye angeweza kumfuatilia na kumgundua alipo. Kabla hajafariki, aliniomba nisitafute mawasiliano yako. Alisema haikuwa haki kufungua tena ukurasa wa maisha ambao alikuwa tayari ameufunga.”

Alisimama kidogo kabla ya kuendelea.

“Pia alisema kwamba ikiwa siku moja ungekuja, nikueleze kwamba anaomba msamaha. Kwamba hakuwahi kuacha kujuta kwa kile alichokifanya.”

Nilitazama ukuta uliokuwa umejaa picha na kujaribu kumlinganisha mwanamke aliyekuwa kwenye picha hizo na yule niliyemhifadhi moyoni mwangu kwa miaka 20.

“Alikuwa akivaa ule mkufu kila siku,” Betty alisema kwa sauti ya chini. “Kila siku bila kukosa.”

Aliinua mkono wake na kufungua mnyororo wa mkufu huo. Aliushikilia kwenye kiganja chake kwa muda, akiutazama kama mtu ambaye amekuwa akiishi na kitu fulani kwa muda mrefu bila kuelewa umuhimu wake, lakini sasa amegundua thamani yake halisi.

“Sikuwahi kujua ulikuwa na maana gani,” Betty aliniambia. “Nilichokuwa nikijua ni kwamba mama yangu aliupenda sana.”

Alitembea kuelekea nilipokuwa na kuninyoshea mkufu huo.

Niliutazama mkufu uliokuwa mkononi mwake. Nililiona lile jiwe la kijani na ule mkwaruzo mdogo ambao ningeutambua mahali popote.

Nilihisi uzito wa miaka 20 ya maswali yasiyokuwa na majibu kabla hata sijanyoosha mkono wangu kuupokea.

Macho ya Betty yalikuwa yamejaa machozi, lakini hakuwa akilia. Alinitazama kwa utulivu wa ajabu, kama kijana anayejitahidi kubeba mzigo mzito sana lakini hataki mtu yeyote aone jinsi unavyomlemea.

“Sijui nitayaelewaje haya yote,” alisema. “Sijui hata niseme nini kwako. Lakini ninachojua ni kwamba mkufu huu una uhusiano mkubwa zaidi na wewe kuliko mimi.”

Niliufunga mkono wangu na kuushikilia mkufu huo.

“Alikuwa mama yako,” nilimjibu. “Haijalishi alifanya nini, bado alikuwa mama yako. Usiruhusu jambo hili likunyime nafasi ya kumpenda kama mama yako.”

Imepita wiki moja tangu nilipogundua kipande kilichokosekana katika fumbo ambalo nilikuwa nikijaribu kulitatua kwa miaka 20.

Jioni ile, nilirudi kwenye nyumba ya kaka yangu. Nilikaa ndani ya gari kwenye eneo la maegesho kwa muda mrefu kabla ya kuingia ndani.

Sikujua jinsi ya kumweleza kilichokuwa kimetokea. Kwa hiyo, nilimwambia tu kwamba nilikuwa nimepitia siku ya ajabu sana na nilihitaji kunywa glasi ya maji.

Kwa sasa, ule mkufu uko kwenye meza ndogo karibu na kitanda changu. Kila ninapoamka asubuhi, huwa nautazama.

Dhamiri yangu inaendelea kuniuliza kama nina hasira.

Sidhani kama hasira ndilo neno sahihi kuelezea ninachohisi.

Kuhusu kumsamehe, sijui kama ninaweza kumsamehe mtu ambaye hayupo tena ili apokee msamaha huo. Hata kama msamaha huo bado una maana yoyote kwa sasa.

Nilimpenda Lucy kwa moyo wangu wote. Alifanya uamuzi ambao sitawahi kuuelewa kikamilifu.

Na mahali fulani katika jiji la Nakuru, kuna msichana mmoja anayeitwa Betty ambaye alimpoteza mama yake miaka mitatu iliyopita. Wiki iliyopita, aligundua kwamba historia ya maisha ya mama yake ilikuwa kubwa na yenye mambo mengi zaidi kuliko yale aliyokuwa ameruhusiwa kuyafahamu.

Natumaini Betty anaendelea vizuri.

Natumaini hataruhusu jambo hili ligeuke kuwa chuki moyoni mwake, kwa sababu hakuna kosa lolote alilofanya. Hata hivyo, ukweli huu wote unaweza kuwa mzigo mkubwa kwake ikiwa ataruhusu umlemee.

Kwa hiyo, hapa ndipo nilipo sasa.

Nikiwa nimeshikilia jibu ambalo nililitafuta kwa miaka 20.

error: Content is protected !!