Nilikwenda Chuo Kikuu Kusoma, Na Pia Nimpe Furaha Mama Yangu – Lakini Nilichokipata, Kilibadilisha Maisha Yangu Milele

Mama yangu alikuwa ameuza vitambaa vyake ili kunipeleka chuoni. Kabla sijaondoka, aliniambia, “Usisahau wewe ni nani.”

Sikuwa na mpango wa kuharibu maisha yangu. Nilifika chuoni nikiwa na begi moja la plastiki, sketi mbili na ndoto kubwa. Sikuwa na vipodozi wala simu ya gharama kubwa. Nilikuwa na matumaini tu.

Katika wiki za kwanza, nilijitahidi sana. Nilisoma vitabu vyangu, nilifika darasani mapema na kukaa kwenye viti vya mbele. Kila usiku nilisali na kumwomba Mungu anisaidie.

Lakini njaa ina namna yake ya kumfanya mtu aanze kujiuliza maswali mengi kuhusu maisha.

Sabuni yangu iliisha. Pedi zangu za hedhi ziliisha. Hata kununua vipeperushi vya masomo vilikuwa nje ya uwezo wangu.

Nilikuwa nakula ugali huku wasichana wengine wakila wali wa pilau na kuku. Nilikuwa navalia ndala za kawaida huku wao wakitembea kwa viatu virefu na nywele za gharama.

Ndipo msaada ulipoanza kuja. Mchele na kinywaji cha malt. Nilishukuru sana.

Sikujua kwamba hivyo ndivyo mambo yalivyoanza.

Baadaye nikaanza kukutana na wasichana waliokuwa na pesa na maisha ya kujivunia. Walikuwa warembo, wenye kujiamini na kila kitu walichohitaji walikuwa nacho.

Hawakupitia shida nilizokuwa napitia mimi.

Waliniambia niwafuate wanapotoka kwenda kujiburudisha. Usiku mmoja tu, twende tukapumzike.

Mwanzoni nilikataa.

Lakini siku moja niliamua kwenda nao mara moja tu.

Baada ya hapo, ikawa rahisi zaidi kusema ndiyo.

Haikuwa kosa moja kubwa lililobadilisha maisha yangu. Ilikuwa ni hatua ndogo ndogo. Safari moja ya kujiburudisha, gauni moja la kuazima, tabasamu moja kwa mwanaume nisiyemjua na siri moja baada ya nyingine.

Kabla sijajitambua, sikuweza tena kumtambua yule msichana niliyekuwa hapo awali.

Sikuja chuoni kuharibu maisha yangu. Nilikuja nikiwa na nia njema.

Lakini nia njema haijazi tumbo.

Sasa kila kitu kilikuwa kimebadilika. Watu walinitazama kana kwamba mimi ndiye mtu mbaya zaidi duniani. Lakini hawakujua nilichopitia.

Kwa hiyo, ngoja niwaeleze hadithi yangu tangu mwanzo.

MWANZO WA MAISHA YA AMOKA CHUONI

Kila kitu kilianza siku ambayo mama yake Amoka alimkabidhi Biblia ya zamani na kumshika mkono kwa nguvu.

“Usisahau wewe ni nani,” mama yake alisema huku machozi yakianza kumtoka.

Amoka hakusema mengi. Alitikisa kichwa tu ili mama yake asiendelee kulia.

Kituo cha mabasi kilikuwa kimejaa watu. Watu walikuwa wakipiga kelele, wauzaji wakizunguka wakiuza maji ya kunywa na karanga. Harufu ya mahindi yaliyochomwa ilikuwa imetanda hewani.

Amoka hakutazama nyuma wakati basi lilipoanza kuondoka. Lakini mama yake alibaki amesimama akiangalia basi mpaka lilipotoweka machoni pake.

“Usisahau, Amoka.”

Lakini wakati mwingine kusahau ni rahisi kuliko kukumbuka.

Chuo Kikuu cha St. Lazarus kilikuwa chuo cha wasichana pekee, lakini kilionekana kama sehemu ya kifahari unayoiona kwenye televisheni.

Majengo yake yalikuwa mazuri na yanayong’aa. Wasichana walivaa mavazi ya kuvutia. Baadhi yao walizungumza Kiingereza kana kwamba walizaliwa nje ya nchi. Wengine walikuwa na kucha ndefu na simu za gharama kubwa.

Walitembea kana kwamba hawakuwa na matatizo yoyote duniani.

Amoka alifika akiwa na begi moja la plastiki, jozi moja ya viatu na matumaini mengi.

Ilikuwa mara yake ya kwanza kuondoka nyumbani kwa ajili ya jambo kubwa kama hilo. Mama yake alikuwa amekopa fedha ili kulipa ada yake. Kuhusu mahitaji mengine, waliyaacha mikononi mwa Mungu.

Wiki ya kwanza haikuwa rahisi.

Sketi yake ilikuwa ndefu. Lafudhi yake ya Kiingereza ilikuwa bado inaonyesha kwamba ametoka kijijini.

Baadhi ya wasichana walimcheka alipokuwa akiwapa wahadhiri salamu za mchana.

Wengine walimtazama kana kwamba alikuwa mgeni aliyekosea njia na kuingia sehemu isiyomhusu.

Walikuwa wakimpa majina ya kumdhalilisha. Wengine walimcheka mbele yake, huku wengine wakimcheka nyuma yake.

“Angalia huyu msichana wa kijijini!”

Lakini Amoka hakuruhusu maneno yao yamvunje moyo.

Hakuja chuoni kutafuta marafiki. Alikuja kusoma.

Alikaa kwenye viti vya mbele katika kila kipindi, alijibu maswali, alikwenda maktaba na kuandika kumbukumbu za masomo kana kwamba maisha yake yalitegemea kufanya hivyo.

Kila usiku kabla ya kulala, alikuwa akisali.

Muda si mrefu, walianza kumwita Dada Amoka. Hawakumwita hivyo kwa sababu walimheshimu au waliona alikuwa mtakatifu, bali walikuwa wanamdhihaki.

Hakuwa akijipodoa. Alifunika nywele zake na alikataa kila mwaliko ambao haukuhusu vitabu au ibada ya kanisani.

Hakujali. Alikuwa amejikita kwenye masomo yake.

Kila Jumapili mama yake alikuwa akimpigia simu na kumuuliza:

“Unakula vizuri mwanangu?”

Amoka alikuwa akitabasamu na kujibu:

“Ndiyo mama.”

Hata kama siku hiyo alikuwa amekunywa garri pekee.

Hakutaka mama yake awe na wasiwasi.

Mwanamke lazima awe na nguvu. Hivyo ndivyo mama yake alivyokuwa akimfundisha.

Mama yake alikuwa akimwambia kila mara:

“Wewe ndiye fahari yangu.”

Lakini kuwa na nguvu hakuwezi kukununulia sabuni wala chakula.

Pedi zake ziliisha. Kalamu yake ilipotea. Alihitaji fedha za kununua vipeperushi vya masomo na vitabu.

Mama yake alikuwa akimtumia kiasi kidogo cha fedha pale alipoweza, wakati mwingine akiwa ameziweka ndani ya bahasha za kahawia.

Lakini fedha hizo hazikutosha.

Amoka alianza kukopa kwa wenzake. Baadaye aliacha hata kuomba msaada.

Aibu na kujivunia kwake vilimfanya ashindwe kufungua mdomo wake.

Hapo ndipo Tina alipoingia katika maisha yake.

TINA NA MARAFIKI ZAKE

Tina hakuwa mtu wa makelele. Hakuwa na haja ya kufanya hivyo ili watu wamwone.

Mavazi yake yalikuwa safi na ya kuvutia kila wakati. Alikuwa na ngozi laini na manukato yake yalikuwa yakijaa chumbani hata kabla hajaingia.

Watu walimheshimu na wakati mwingine walimwogopa kidogo.

Alitembea kana kwamba alikuwa ameuzoea ulimwengu wa kifahari tangu utotoni.

Siku moja mchana, Amoka alikuwa amekaa kitandani kwake akiwa na njaa kali.

Tina aliingia chumbani akiwa ameshika sahani yenye wali wa pilau na kuku wa kuchoma.

“Unafunga au njaa ndiyo inakusumbua?” Tina aliuliza huku akitabasamu.

Amoka alitabasamu kidogo.

Tumbo lake lilikuwa limekuwa likilia kwa njaa tangu asubuhi.

Tina aliweka chakula na kinywaji baridi cha malt pembeni yake.

“Kula. Unaweza kusali kwanza, lakini hakikisha unakula.”

Amoka alipomeza tonge la kwanza, alihisi ladha nzuri ya chakula huku pia akijihisi mwenye aibu.

Tina hakumwomba chochote kama malipo.

Alimsaidia kwa kumpa pedi za hedhi wiki moja, fedha kidogo za kununua vifurushi vya intaneti wiki iliyofuata, lip gloss, losheni na hata kumlipia gharama za kupiga picha za nyaraka zake.

Baadaye Amoka alikutana na marafiki wa Tina, ambao waliitwa Gloria na Reena.

Wasichana hao walikuwa wakicheka sana na kusimulia hadithi kuhusu matajiri waliowasaidia, sherehe kubwa na wahadhiri waliokuwa wakiwapa alama wanafunzi kwa kubadilishana na upendeleo fulani.

Walivaa sketi fupi na kope bandia ndefu.

Hawakuwahi kukosa chochote walichohitaji.

Mwanzoni, Amoka alikuwa akisikiliza tu.

Baadaye alianza kucheka pamoja nao. Kisha akaanza kwenda kwenye ukumbi wa pamoja wa wanafunzi ambako walikuwa wakikutana kila mara.

Mazungumzo ya udaku yakageuka kuwa urafiki. Urafiki huo ukageuka kuwa mipango mbalimbali.

Jioni moja walimwalika ajiunge nao katika matembezi.

“Njoo tu pamoja nasi. Hakuna tatizo lolote,” Gloria alisema kwa sauti ya upole kana kwamba walikuwa wanapanga kwenda kwenye mkutano wa maombi.

Amoka alitikisa kichwa.

“Mimi sifanyi mambo ya aina hiyo.”

“Njoo tu uone,” Reena aliongeza.

“Huhitaji kufanya chochote. Njoo tu ujiburudishe.”

Amoka alikataa tena.

Siku chache baadaye, aliwafuata kwenye sherehe ndogo ya siku ya kuzaliwa iliyofanyika chuoni kwa lengo la kwenda kutazama tu.

Wiki iliyofuata aliwafuata walipotoka nje ya chuo.

Hakuwa amepanga kufanya hivyo. Alijikuta tu akiwa pamoja nao, akiwa amevaa nguo za kuazima na kujaribu kujiamini kwa nguvu.

USIKU WA KWANZA KWENYE MITRA LOUNGE

Mitra Lounge ilikuwa sehemu tulivu na ya kifahari.

Kulikuwa na viti vya gharama kubwa, mwanga hafifu na wanaume wenye sura za uchovu na matumbo makubwa.

Wasichana walikuwa wakicheza muziki, kunywa pombe na kuingia kwenye vyumba vya faragha pamoja na wanaume wasiowafahamu.

Gloria alimsogelea Amoka na kumwonyesha msichana mmoja aliyekuwa amevaa gauni jekundu huku akicheka pamoja na mwanaume aliyekuwa na umri mkubwa.

“Unamwona yule msichana?” Gloria aliuliza.

“Wiki iliyopita amelipa kodi yake yote ya nyumba. Alitoka usiku mmoja tu, na akapata fedha zote hizo.”

Amoka hakusogea. Hakukuwa na muziki aliocheza, hakunywa pombe wala kucheza.

Alitazama tu kana kwamba alikuwa mtu anayesubiri kuamka kutoka kwenye ndoto.

Walipokuwa wakirudi, Tina alimshika begani.

“Umejitahidi. Mara nyingine utabasamu zaidi.”

Lakini ndani ya moyo wa Amoka, kulikuwa na kitu kilichoanza kubadilika.

Hakubadilika na kuwa mtu mwingine ndani ya usiku mmoja.

Mabadiliko yalianza taratibu.

Siku moja aliomba lipstick ya mtu mwingine. Siku nyingine hakwenda kwenye ibada ya ushirika wa wanafunzi.

Suruali zake za jeans zikaanza kuwa za kubana zaidi. Uso wake ukaanza kung’aa kwa kujipamba.

Wavulana kutoka vyuo vingine wakaanza kumwangalia. Hata baadhi ya wahadhiri wanawake wakaanza kumfuatilia kwa macho.

Hakuna aliyemlazimisha kufanya jambo lolote. Walifanya tu njia ionekane rahisi kwake.

Na unapokuwa na njaa na uchovu, njia rahisi zinaweza kuonekana kama baraka.

Mwisho wa muhula, Amoka hakuwa tena yule msichana aliyeingia chuoni akiwa na begi moja la plastiki.

Hakuwa akisali mara nyingi kama zamani. Hakuwa akisoma kwa bidii kama hapo awali.

Alianza kumtegemea Tina zaidi kuliko kujitegemea mwenyewe.

Lakini bado hakuwa amefika mwisho wa mabadiliko yake.

SIRI YA MHADHIRI MISS JUDITH

Mambo yalichukua mwelekeo mwingine pale Miss Judith, mmoja wa wahadhiri wake, alipomtumia ujumbe na kumwomba afike ofisini kwake.

Amoka alikwenda baada ya kipindi cha masomo.

Mlango ulipofungwa nyuma yake, chumba kilikuwa kimetulia kabisa.

Ulikuwa unasikia tu sauti ya saa ya ukutani.

Miss Judith alimtazama kwa muda mrefu, kisha akatabasamu kwa namna ya ajabu.

“Kuna kitu fulani kuhusu wewe, Amoka,” alisema huku akiegemea kwenye kiti chake.

“Kuna kitu ninachokipenda.”

Baada ya kukutana na Miss Judith, Amoka hakurudi moja kwa moja hosteli.

Alitembea taratibu katika uwanja wa chuo, ndala zake zikiburuzwa kwenye nyasi.

Maneno ya Miss Judith yalikuwa yakijirudia kichwani mwake.

Haikuwa sana kwa sababu ya maneno aliyosema, bali namna alivyoyasema, kana kwamba tayari alijua kila kitu ambacho kingetokea.

Upepo ulikuwa wa joto lakini mzito. Jua lilikuwa likizama taratibu.

Amoka aliinua macho yake juu na kujaribu kusali, lakini maneno hayakutoka kama ilivyokuwa zamani.

Baada ya siku hiyo, mambo yalianza kuwa tofauti.

Miss Judith alianza kumtendea Amoka kwa namna ya pekee. Hakumchukulia kama mwanafunzi wa kawaida, bali kama mtu ambaye alikuwa anamjali binafsi.

Alikuwa akimsifia, kumsaidia katika masomo na hata kumwalika kwenda kula chakula cha mchana kwenye mgahawa mdogo uliokuwa nyuma ya duka la vitabu.

Mwanzoni, Amoka hakuona kama kulikuwa na tatizo.

Aliona tu kwamba mambo yalikuwa ya ajabu kidogo.

Siku moja, Miss Judith alimwomba Amoka aende nyumbani kwake.

“Nataka tu kukusaidia ufanikiwe maishani,” alisema huku akitabasamu kwa muda mrefu kuliko kawaida.

Nyumba yake ilikuwa safi na ilikuwa na harufu ya limau pamoja na manukato mengine matamu.

Amoka alikaa kwenye kiti huku Miss Judith akimletea juisi na biskuti.

Walizungumza kuhusu masomo, maisha na changamoto mbalimbali.

Lakini ghafla mazungumzo yakasimama.

Chumba kikawa kimya sana.

Miss Judith akaliweka taratibu mkono wake kwenye mguu wa Amoka.

Amoka alishtuka na kuganda.

Hakusema chochote. Hata kupumua alionekana kushindwa.

“Wewe ni msichana wa pekee, Amoka,” Miss Judith alinong’ona.

“Bado hujajitambua.”

Vidole vyake havikuendelea sana, lakini vilikaa kwa muda wa kutosha kumfanya Amoka aelewe kwamba kulikuwa na ujumbe fulani nyuma ya kitendo hicho.

Amoka alipoondoka nyumbani hapo, anga lilionekana tofauti.

Alitembea kana kwamba mwili wake haukuwa pamoja naye kikamilifu.

Usiku huo alilala kitandani huku macho yake yakiwa wazi, akijiuliza maswali ambayo hakutaka kuyajibu.

SIRI NYINGINE ILIYOANZA KUFICHUKA

Wakati huohuo, katika Mitra Lounge, mambo nayo yalikuwa yakibadilika.

Gloria, Reena na Tina walianza kuzungumza kwa sauti za chini.

Wakati mwingine walinong’ona na kucheka kana kwamba walikuwa wanaficha jambo fulani.

Ilionekana kama walikuwa na siri ambayo Amoka bado hakuwa sehemu yake.

Usiku mmoja, walipokuwa wakipaka rangi kwenye kucha zao katika ukumbi wa pamoja wa wanafunzi, Gloria alimuuliza Amoka:

“Umewahi kumbusu msichana mwenzako?”

Amoka hakuonekana kushangaa.

“Kwa nini hilo ni jambo ambalo nyinyi mnafanya?”

Gloria alicheka.

“Tulia, tunapiga stori tu.”

Reena akaongeza:

“Wasichana wengi hujaribu mambo hayo hapa. Chuo hiki hubadilisha watu.”

Amoka alijaribu kucheka na kulipuuza jambo hilo.

Lakini baadaye usiku huo, Tina alimkumbatia na kumbusu taratibu kwenye shavu.

Amoka hakumzuia.

Muhula ulipoendelea, msongo wa mawazo uliongezeka.

Mitihani ilimchosha. Mama yake hakuwa amemtumia fedha kwa muda mrefu. Viatu vyake vilikuwa vimechakaa.

Kila kitu kilionekana kuwa kigumu.

Siku moja baada ya kufanya mtihani mgumu, Tina alimpa Amoka sigara.

“Vuta kidogo tu. Itakusaidia kujisikia vizuri,” Tina alisema.

Amoka alijaribu.

Alikohoa sana na wasichana wote wakacheka.

Lakini kwa mara ya kwanza siku hiyo, alihisi kama amepata nafuu kidogo, kana kwamba hatimaye angeweza kupumua.

Baada ya hapo alianza kuvuta sigara mara nyingi zaidi.

Mwanzo ilikuwa ni pafu moja tu, baadaye sigara moja, kisha mbili.

Usiku walikuwa wakikaa nyuma ya hosteli wakiwa na sigara mikononi, muziki wa taratibu ukisikika kutoka kwenye simu na kuzungumza mambo ambayo hawakuweza kuyazungumza mchana.

Unajua, siku moja Reena alisema:

“Chuo hiki hakijali wewe ni msichana mwema kiasi gani. Kinawaheshimu zaidi wasichana wanaojua namna ya kuishi na kujinusuru.”

Amoka hakujibu, lakini alielewa alichomaanisha.

AMOKA ANAINGIA ZAIDI KWENYE MTEGO

Mara nyingine Miss Judith alipomwita, Amoka hakukataa.

Safari hii hakukuwa na vitafunwa.

Kulikuwa na muziki wa taratibu, mwanga hafifu na harufu ya kitu kitamu kilichokuwa kikiungua kwenye kona ya chumba.

“Kwa nini kila wakati unaonekana kuwa na wasiwasi kiasi hiki?” Miss Judith aliuliza huku akikaa karibu naye.

Akamshika mkono Amoka.

“Uko salama ukiwa hapa. Hakuna mtu atakayekuhukumu. Tulia tu.”

Baada ya hapo hawakuzungumza sana.

Kulikuwa na miguso ya taratibu, kutazamana kwa macho na ukimya wa aina ile ambao huendelea kubaki akilini hata baada ya tukio lenyewe kupita.

Haikuwa jambo la kelele wala la haraka.

Ilikuwa ni hali ya taratibu, lakini ilibaki kwenye mawazo na hisia za Amoka.

Hakuweza kuelewa kama alikuwa akianguka kwenye mtego au alikuwa akielea tu bila kujua anakoelekea.

Usiku mmoja wakiwa hosteli, Reena alimgeukia Amoka na kusema:

“Karibu sisi sote tulianza hivi. Si jambo geni. Ni jambo ambalo watu wengi hulificha tu.”

Amoka hakuuliza alimaanisha nini.

Tayari alikuwa ameelewa.

Alikuwa amewaona Tina na Gloria wakiwa wamejifungia nyuma ya hosteli wakiwa karibu kupita kiasi kwa watu wanaodai kuwa marafiki wa kawaida.

Alikuwa amesikia vicheko vya chini kutoka kwenye vyumba vilivyofungwa.

Alikuwa ameona namna walivyokuwa wakikaribiana na kugusana kwa muda mrefu kuliko ilivyokuwa kawaida.

Alifikiri angejisikia mwenye aibu, lakini hakujisikia hivyo.

Alihisi kana kwamba alikuwa ameingia kwenye ulimwengu wa siri.

Ulimwengu wa giza, ndiyo, lakini pia ulimwengu uliompa hisia ya kukubalika.

Amoka alifaulu mitihani ya muhula wake.

Hakupata matokeo mazuri sana, lakini yalitosha kumwezesha kuendelea na masomo.

Yalitosha kumfanya aamini kwamba kila kitu bado kilikuwa cha kawaida.

Lakini ndani yake, hakuna kitu kilichokuwa cha kawaida tena.

Alianza kuvaa tofauti. Alivaa suruali za kubana zaidi na kutumia lip gloss inayong’aa.

Alitembea kwa kujiamini zaidi.

Biblia yake ilibaki chini ya mto, ikiwa bado imefungwa kwenye kifungashio chake.

Hakuwa akisali sana tena.

Alikuwa akitabasamu zaidi, lakini tabasamu lake halikufika machoni.

Alikuwa akicheka kwa sauti kubwa, lakini kicheko chake kilionekana kutokuwa na furaha ya kweli.

MAMA YAKE AMOKA ANAANGUKA

Ghafla simu yake iliita.

Aliambiwa kwamba mama yake alikuwa ameanguka akiwa kanisani.

Alikuwa na tatizo la shinikizo la damu.

Amoka alipakia begi lake na kusafiri kwenda nyumbani asubuhi iliyofuata.

Alipofika hospitalini, mama yake alionekana mdogo sana akiwa amelala kitandani.

Alikuwa dhaifu.

Lakini alipofungua macho na kumwona Amoka, alitabasamu.

“Mwanangu,” alinong’ona.

Amoka hakusema chochote.

Alimshika mkono mama yake na kuanza kulia.

Hakuwa akilia kwa sababu ya kujiona mwenye hatia tu, wala kwa sababu ya kujutia mambo aliyokuwa amefanya.

Alikuwa amechoka.

Uchovu mzito wa ndani kabisa ambao hauondoki hata baada ya kulala.

Kabla Amoka hajaondoka, mama yake alimshika mkono kwa nguvu na kumuuliza:

“Bado unasoma Biblia yako?”

Amoka alitazama chini.

Hakusema uongo.

Alibaki kimya tu.

Aliporudi chuoni, hakuna kitu kilichoonekana kuwa cha kweli tena.

Hata vicheko vya marafiki zake havikumfurahisha.

Aliingia chumbani kwake, akafunga mlango na kuitoa Biblia aliyokuwa amepewa na mama yake.

Bado ilikuwa imefungwa kwenye kifungashio chake.

Alikaa chini na kuifungua kwa mara ya kwanza.

Ndani yake, mama yake alikuwa ameandika ujumbe mfupi:

“Mungu anakuona hata wakati dunia haikuoni.”

Amoka aliyatazama maneno hayo kwa muda mrefu.

Hakulia.

Hakuomba.

Alivuta pumzi ndefu tu.

Wakati mwingine kuvuta pumzi ndiyo kitu pekee unachoweza kufanya.

VIDEO ILIYOBADILISHA KILA KITU

Lakini maisha nje ya chumba chake hayakusimama.

Mambo yalianza na video.

Dakika moja kila kitu kilikuwa cha kawaida.

Dakika iliyofuata, video isiyoonekana vizuri ilianza kusambaa kwenye kundi la WhatsApp la wanafunzi wa chuo.

Video hiyo haikuonyesha nyuso vizuri, lakini sauti ilikuwa inasikika wazi.

Ilikuwa sauti ya Miss Judith, akicheka kisha akinong’ona.

Mkono ulionekana ukipita taratibu kwenye paja.

Kulikuwa na busu.

Kisha ukimya.

Hakuna mtu aliyekuwa akitaja majina yao kwa sauti, lakini kila mtu alijua kilichokuwa kimetokea.

Kufikia asubuhi iliyofuata, video hiyo ilikuwa imesambaa kwenye simu za wanafunzi wengi.

Walipokuwa kwenye mkahawa wa chuo, wasichana walikuwa wakimtazama Amoka.

Hawakuhitaji hata kunong’ona.

Amoka alikaa pembeni ya kiti chake akijaribu kula wali ambao kwake ulikuwa hauna ladha yoyote.

Vidole vyake vilikuwa vinatetemeka.

Alijihisi baridi licha ya kwamba nje kulikuwa na joto.

Tina, Gloria na Reena hawakukaa karibu naye.

Walikuwa wamekaa pembeni yao wakizungumza kwa sauti za chini.

Jioni hiyo, Gloria alikuja chumbani kwa Amoka na kufunga mlango.

“Nani aliyerekodi video hiyo?” aliuliza.

Amoka alimwangalia taratibu.

“Sijui. Kuna mtu alikuwa ndani ya kile chumba. Kuna mtu aliyerekodi video. Sikuwa mimi. Haikuwa Reena wala Tina.”

Ukimya ndani ya chumba ulizidi kuwa mzito.

Gloria akamwangalia kwa hasira.

“Unadhani wewe ndiye pekee uliyekuwa naye? Sisi sote tumewahi kuwa naye. Hivyo ndivyo kundi letu lilivyo.

“Lakini wewe, wewe ndiye umeleta matatizo makubwa kwenye kundi letu.”

Uongozi wa chuo ulichukua hatua haraka.

Miss Judith alisimamishwa kazi kwa muda huku uchunguzi ukiendelea.

Kamati maalumu iliundwa kuchunguza suala hilo.

Mkuu wa wanafunzi alituma taarifa rasmi iliyowataka wanafunzi wote kutoa taarifa kuhusu mahusiano yoyote yasiyofaa kati ya wanafunzi na wafanyakazi wa chuo.

Wanafunzi waliambiwa kwamba taarifa zao zingetunzwa kwa siri.

Wasichana wengine wengi walianza kujitokeza.

Baadhi yao walituma barua bila kutaja majina yao.

Wengine walikuwa na picha za mazungumzo, ujumbe wa zamani na jumbe zilizokuwa zikitumwa nyakati za usiku.

Kundi la siri lililokuwa limefichwa kwa muda mrefu sasa halikuwa siri tena.

MARAFIKI WANAMUACHA AMOKA

Reena ndiye aliyeondoka wa kwanza.

Hakuaga mtu yeyote.

Asubuhi moja, godoro lake lilikuwa halipo tena.

Uvumi ulisema kwamba wazazi wake walifika usiku wa manane na kumchukua.

Siku mbili baadaye, Gloria naye alipakia mizigo yake.

Baba yake alifika wakati wa muda wa kutembelea wanafunzi.

Uso wake ulikuwa umejaa hasira na sauti yake ilikuwa kubwa kiasi kwamba kila mtu aliweza kusikia.

“Twendeni nyumbani! Umeiaibisha familia hii vya kutosha!”

Gloria alimfuata baba yake akiwa ameinamisha kichwa.

Tina pekee ndiye aliyebaki.

Hosteli ilibadilika na kuwa sehemu ya upweke.

Amoka aliweza kuhisi kila jicho lililokuwa likimtazama kisha kugeuka pembeni.

Wasichana waliokuwa wakikutana naye kwenye ibada ya ushirika waliacha kumsalimia.

Baadhi ya watu walianza kuteleza karatasi za ujumbe wa kumdhalilisha chini ya mlango wake.

Walikuwa wakimwita majina mabaya na kumshambulia kwa maneno ya kumwaibisha.

Hata baadhi ya wahadhiri walianza kumchukulia kana kwamba hakuwepo.

Hakuna aliyemsimamisha masomo.

Hakukuwa na haja ya kufanya hivyo.

Tayari alikuwa amejikuta ametengwa na kila mtu.

Usiku mmoja, Tina aliingia chumbani na kukaa pembeni ya kitanda.

“Nilipenda,” alisema kwa sauti ya chini.

Amoka hakujibu.

“Nilipenda kupata uangalizi wa watu, zawadi na ile hisia ya kujua kwamba kuna mtu anayeniona na kunijali.

“Lakini haya yaliyotokea, haya matatizo yote, sikuwahi kuyataka.”

Sauti yake ilianza kuvunjika.

Kwa mara ya kwanza, Amoka alimwona Tina akilia.

“Nimechoka,” Tina alisema.

“Nimechoka sana.”

Baada ya kusema hivyo, aliondoka chumbani.

Amoka hakumwona kwa siku kadhaa.

MAISHA BAADA YA KUFICHUKA KWA SIRI

Uongozi wa chuo ulijaribu kurekebisha hali iliyokuwa imetokea.

Sheria mpya ziliwekwa na washauri wa wanafunzi waliongezwa.

Lakini hakuna aliyeshughulikia kikamilifu jambo ambalo kila mtu alikuwa akilijua.

Baadhi ya wasichana katika chuo hicho hawakuwa wanafunzi tu.

Baadhi ya walimu hawakuwa wakifanya kazi zao za ualimu pekee.

Wiki ziliendelea kupita.

Amoka alibaki kimya.

Alianza kuvaa nguo za kawaida kama zamani na kufunga nywele zake kwa namna ileile aliyokuwa akifanya hapo awali.

Alitembea akiwa ameinamisha kichwa.

Lakini kulikuwa na kitu kilichokuwa kimebadilika ndani yake.

Haikuwa aibu wala majivuno.

Ilikuwa ni ukimya mzito sana kiasi kwamba ulihisi kama kilio kikubwa kilichokuwa kimefichwa moyoni mwake.

Simu yake iliita.

Alikuwa mama yake.

“Uko salama mwanangu?”

Amoka alitikisa kichwa taratibu, kisha akakumbuka kwamba mama yake hakuwa akimwona kupitia simu.

“Ndiyo mama,” alijibu.

Mama yake akaendelea kusema:

“Nimesikia mambo fulani, lakini ninakuamini. Usisahau wewe ni nani, Amoka. Usijitambulishe kwa namna ambayo dunia inakutazama.”

Usiku huo, Amoka aliifungua tena Biblia yake.

Hakuisoma.

Aliifungua tu na kuziacha kurasa zake wazi kana kwamba alikuwa akizipa nafasi ya kupumua.

Ujumbe wa mama yake ulikuwa bado pale.

“Mungu anakuona hata wakati dunia haikuoni.”

Amoka aliifunga Biblia taratibu.

Kisha akalala na kuyaacha machozi yatoke.

Hakuwa analia kwa sababu alikuwa dhaifu.

Alikuwa analia kwa sababu dhoruba ilikuwa imepita, lakini bado alikuwa hai.

Baadhi ya wasichana huanguka, wengine huruka na kufanikiwa, lakini wengi wao hupitia moto wa maisha na kujaribu kutoteketea.

Amoka hakutoka kwenye maisha hayo akiwa hana makovu.

Lakini alitoka akiwa bado hai.

Na wakati mwingine, hilo pekee linatosha.