MLENDA WA PORINI
ONYO: Wakubwa tu, kuanzia Miaka 18, ndio wasome hii Hadithi
SEHEMU YA 11
ILIPOISHIA..
“tena unafaa aswaa” alijibu Zuleiya kabla aja uliza swali jingine, “sasa kama ujaowa inamaana unazini?” aliuliza Zuleiya, na kumfanya Abdulazizi acheka kidogo.
Endelea……
“Zuleiya bwana kwanini nifanye hivyo, wakati najuwa ni zambi?” alisema Abdulazizi, na kumfanya Zuleiya aachie tabasamu pana la furaha, “atamimi mwenzio, sipendi kuzini” alisema Zuleiya, kwa sauti nyororo.
Inamshangaza kidogo Abdulazizi, ambae anamtazama Zuleiya, kama vile anajiuliza anaeongea ni huyu au anamwongelea mtu mwingine, “inamaana ujawai kufanya kabisa?” aliuliza Abdulazizi, kwa sauti ya chini.
Zuleiya anaitikia kwa kichwa, huku aanchia tabasamu lenye mwingi wa aibu, “hongera sana” alisema Abdulazizi, kwa sauti kama ya mtu alie shangazwa na jambo ilo.
“mbona kama unashangaa, kwanini wewe umewai?” anauliza Zuleiya, kwa sauti changamfu, huku anamtazama Abdulazizi, ambae anaonekana kupoa kidogo, kama kuna kitu anakumbuka.
“nilifanya hivyo, lakini katika hakili ya kitoto, na ili leta matatizo kidogo, ambayo sasa nayalipia” alisema Abdulazizi, kwa sauti yenye simanzi, “kwani wewe unaishi na wazazi wako?” aliuliza Zuleiya.
“hapana, ninaishi mwenyewe, mama yangu anaishi, Liwumbu” alisema Abdulazizi, kwasauti ile ile iliyopoa, “basi nitakuja kukupikia siku moja” alisema Zuleiya, kwa sauti yenye utani.
“Sawa ukija niambie mapema, ili nikuandalie kitenge cha kujifunga wakati unapika” alisema Abdulazizi, na wote wakacheka, “utaniandalia na chumba changu?” aliuliza Zuu,.
“chumba kipo kimoja tu, humo ndio sebuleni na huko ndio chumbani” alisema Abdulazizi, na wote wakacheka, ni kama Zuleiya alizania kuwa ni utani, hakuna nyumba ya hivyo.
Wakati Abdulazizi anajuwa Zuleiya asingeza kuja nyumbani kwake, kumpikia, kama alivyo sema, “kwahiyo nikija, nalala kitandani kwako” aliuliza Zuleiya kwa changamfu, iliyoonyesha furaha aliyokuwanayo, na wote wanacheka.
Hakika ungewaona wawili awa ungesema ni wapenzi, mwisho wa siku walinunua chakula, kwaajili ya futari, na wakaelekea hospital, “ni bahati umefika, maana, kama tutafanikiwa kulipia gharama za matibabu, kesho tutaondoka muda wowote Insh Allah” alisema mzee Abdallah.
“he, afadhari, maana kukaa hospital muda mrefu, kunachosha” alisema Abuu, akionyesha furaha, kama ambavyo ndugu wakaribu wanafanyaga, “ila tutakukumbuka sana” alisema mama Zuu.
Ukweli toka walipofika hapa, walitembelewa na wanakijiji wenzao mara chache sana, ukizingatia kipindi iki ni kipindi cha masika, watu wengi wanakuwa mashambani.
Naaaaaam!, siku ya pili mida ya saa mbili za asubuhi, mzee Abdallah akiwa na mfamilia yake, pale hospital, maeneo ya mapokezi, kila mmoja anawaza jambo lake kichwani, kutokana na kile alicho kipe kipaumbele.
Wakati bwana Abdallah mwenyewe, anawaza namna ya kumaliza deni ili la tsh 7000, ili warudi nyumbani, wakaendelee kutazama mazao yao, mama Zuu yeye, alikuwa anawaza kuhusu safari ndefu ya kurudi, akiwa na kitoto kichanga.
Kwa upande wa Zuleiya, yeye ndio kabisaaaa, akutamani kuondoka, kabla ajamwona kijana Abdulazizi, ambae kiukweli, licha ya kuwa, akuwai ata kumtamkia neno la kumtaka.
Lakini kiukweli, alijikuta anamtamani, kuwanae karibu muda wote, amsikie anavyo ongea, amwone anavyo cheka, kwa kifupi, nikama alivutiwa na kijana huyu, ambae alionyesha kujitoa kwa kila hali juu yao.
Lakini basi, wakati wanawaza hayo, mara wakamwona Abuu, anaingia pale hospital, huku amevalia overlori lake, lililo chafuka kwa mafuta ya lainishi ya gari, yani griss.
Wa kwanza kumwona alikuwa ni Zuleiya, ambae alijikuta ameaongea kwa sauti ya furaha, huku ameachia tabasamu, lenye uzito mkubwa wa raha, “kaka Abuu huyo” alisikika Zuleiya.
Mzee Abdallah na mama Zuu, wanageuka kutazama upande ambao, Zuleiya alikuwa anatazama wote wanamwona Abdulazizi, akiwa mwenye haraka, anatembea kuelekea upande, zilipo ward wakina mama, yani kule alikokuwa amelazwa mama Zuu.
“Abdull” aliita mzee Abdallah, na hapo Abdulazizi, akageuka kutazama, sauti ilikotokea, ambako aliwaona wakina Zuu, wakiwa wamekaa na mfuko wao mmoja, huku mama Zuu anamnyonyesha mtoto, wote wakiwa wanamtazama, huku kila mmoja akiwa na tabasamu la matumaini.
“Asalam Aleykum” alisalimia Abdulazizi, mara baada ya kuwafikia wakina mzee Abdallah, “waleykum salam Abdull, vipi tena kuna mtu unakuja kumtazama?” aliuliza mzee Abdallah.
“nimekuja kuwa tazama nyie, ili nipate uhakika kama meondoka au la, maana naweza kukaa siku kadhaa, alafu nagundua amkuondoka, unazani ningejisikiaje?” alisema Abdulazizi.
“umeongea kweli kabisa kijana wangu, mwenyezi mungu akuzidishie busara na hekima ulizo nazo” alisema mzee Abdallah, huku mama Zuu, akitikisa kichwa, kukubaliana na mume wake, lakini Zuu, muda wote alikuwa anamtazama Abuu, huku anatabasamu tu.
SEHEMU YA 12
“Amina mzee wangu, lakini ni jambo la kawaida tu, sijafanya jambo kubwa sana” alisema Abuu, ambae akuishia hapo, ni kama akutaka kumpa nafasi mzee Abdallah ya kuendelea kumimina dua.
“vipi mmesha luhusiwa, ni wasogeze na gari kidogo, maana kuna gari ninalifanyia majaribio” alisema Abdulazizi, akimtazama bwana Abdallah, ambae ndie mzee mwenye mji.
Japo taarifa hii ilikuwa ni nzuri sana kwa mzee Abdallah na mama Zuu, ambae alikuwa anapata homa kwa kuwazia safari, kwa mschana Zuleiya alikuwa afwatilii aya maongezi, yeye alitamani Abuu amtazame usoni.
“mh!, kwakweli usingetukuta hapa, tumeshindwa kukamilisha nalipo, tunadaiwa elfu saba” alisema bwana Abdallah, kwa sauti iliyopoa kidogo, “hooo!, kama ni ilo akuna shida” alisema Abuu, huku anatoa wallet yake, toka mfukoni.
Akatoa tsh elfu saba, na kumpatia mzee Abdallah, “kalipiea haraka, tuanze safari, ni vyema mama akafika mapema ili apumzike, amekaa sana hospital” alisema Abuu.
Hakuna alie amini macho yake, kati ya mzee Abdallah na mke wake, lakini aikuwa hivyo kwa Zuleiya, ambae ni kama aliona ni haki yake, maana moyoni mwake, amini tayari Abuu, anaenda kuwa mume wake.
“sawa nakuja sasa hivi” alisema mzee Abdallah, huku anainuka kwenye benchi, na karatasi za kulipia mkononi, nakuondoka zake, akielekea kwenye dirisha la kulipia.
“kwahiyo baba utatutembelea lini kwetu?” aliuliza mama Zuu, huku anamtazama kijana huyu wa ajabu, ambae anatabasamu kidogo, huku anamtazama Zuleiya, ambae aliachia tabasamu la nusu kicheko, huku anatazama chini.
“mh!, inshallah, niipata nafasi mama, nitafika Mbendu kuwasalimia” alisema Abdulazizi, kama ungewaona, ungesema wana uhusiano wa ndugu, kwa jinsi walivyoongea na kufurahi.
“lakini mimi napajuwa anapofanyia kazi” alisema Zuleiya, huku anacheka chake, na kufanya uzuri wake, na sura ya kitoto, kuongezeka mara dufu, mama yake anamtazama kwa macho ya mshangao, huku anatabasamu.
“he!, kumbe ulishafika mpaka kazini kwake?” aliuliza mama Zuu, huku anamtazama Zuleiya, ambae anakosa jibu, na kuishia kucheka kwa aibu, lakini Abuu ndie alijibu swali ilo.
“jana tulipotoka msikitini, tukatembea kidogo auone mji, ndio nikamwonyesha kazini kwangu, ili siku mkija mjini, iwe lahisi kunipata” alisema Abdulazizi, nae akiwa anatabasamu.
Naaaam!, dakika chache baadae, mzee Abdallah, alirudi akiwa na lisiti za kupitia getini, wakainuka na kuelekea kwenye gari, lilikuwa ni Toyota land cruiser, lenye namba binafsi za usajiri.
“Abdulazizi, nakuhaidi nitakulipa nikisha vuna mazao yangu” alisema bwana Abdallah, kwa sauti iliyojaa shukrani, wakati wanaingia kwenye gari, na baskeri wakiipakiza kwenye kibebeo, cha kweny paa la gari.
“mzee wangu, kama ikitokea siku nikapokea kitu, ambacho umekitoa kama malipo, basi mwenyezi mungu asinipe tena kipato kingine” alisema Abdulazizi kwasauti tulivu, lakini iliyoonyesha umakini mkali sana.
Mzee Abdallah na mke wake wanatazamana, kwa macho ya mshangao, kabla mzee Abdallah ajatambua kosa lake, “niwie radhi kijana wangu, naombaaa nifute kauri” alisema mzee Abdallah, na akuishia hapo.
“niseme kwamba, chochote nitakacho kuletea, kiwe ni zawadi toka shambani kwangu” alisema baba Zuu, na isiwe fedha wala kitu cha kununua kwa fedha” alisema Abuu, huku anaondoa gari taratibu.
“mwanangu, natamani kumwona mama alie kulea, kwa kweli mwenyezi mungu, amjalie maisha marefu, aone utakavyoishi na familia yako” alisema mama Zuu, wakati wanamaliza kutoka nje geti.
Abdulazizi anaishia kutabasamu, huku anashika uelekeo wa mjini, ambako licha ya kuwa kijana wetu akuwa na fedha nyingi, waka hakuwa tajiri, lakini aliwapeleka sehemu ambapo walipata chai nzuri, yenye kushibisha.
Baada ya hapo wakaelekea sokoni, ambako aliwasaidoa kununua vitu vichache, ambavyo ilikuwa ndoto ya kila mwanakijiji wa Mbendu, pale anapoenda mjini, yani sukari, chumvi, mchele mafuta ya kupikia, na nguo mbili tatu za mtoto.
Awakusahau vitu vidogo vidogo, kama vile sabuni, maji ya chai, viberiti, na vitu kama hivyo, kabla ya kuanza safari, kwa kutumia gari ili, ambalo lilikuwa katika majaribio ya barabarani, baada ya matengenezo.
Safari ilikuwa nzuri, Zuleiya ndie alikuwa, mwongeaji mkubwa njia nzima, muda wote akimwongelesha Abdulazizi, lakini ni mambo ya kawaida, kama aile akiuliza kuhusu vitu vingi vya mjini.
SEHEMU YA 13
Mpaka wanafika njia panda ya mwarabu, kila mmoja alikuwa na hamu ya kubakia na mwenzie, “Abdulazizi mwanangu, siku ukipata nafasi, usiache kuja kutuona” alisisitiza mama Zuu, wakati wanaagana.
“na kuahidi mama, inshalllah, mwenyezi mungu akitujalia, nitakuja kuwa tembelea” alisema Abdulazizi, ambae baada ya kumaliza kumsaidia mzee Abdallah, kufunga mizigo kwenye baskeri, akaondoka zake, akiwaacha wao wanaanza safari ya kuitafuta Mbendu.
Hivi huyu Abdulazizi ni nani asawaaa, nazani kuna aja ya kumfahamu yeye, na historia yake, tena tumfahamu kwa mapana na marefu, tukianzia miaka kumi na tano nyuma, wakati kijana huyu, akiwa na miaka saba.*******
Ilikuwa ni mwezi wa sita, mwaka 1985, kilikuwa ni kipindi cha likizo ya shule, wakati huo Abdulazizi alikuwa na miaka saba, tayari alikuwa ameshaanza darasa la kwanza.
Ni mwaka mmoja toka alipo tailiwa, alipelekwa kwenda kusalimia mama yake, alie kuwa anafanya kazi, kwenye mashamba ya mwarabu, kama mfanyakazi wa ndani, upande wa jikoni.
Abdulazizi alipelekwa na baba yake mdogo, kwa usafiri wa baskeri, akitokea kijijini Liwumbu, ambako ni angalau tunaweza kusema ni karibu na mjini, tukilinga nisha na kwenye mashamba ya mwarabu, ambako ni mbali sana.
Yani licha ya kuwa na eneo kubwa, lililojengwa nyumba kadhaa za muda, na na mzuri, yani zile za wafanyakazi, na ile nyumba kubwa, aliyo kaa mwarabu mwenyewe, alie itwa Radhaq, pamoja na mke wake na binti yao.
Mwarabu huyu, ambae pia amechanganya rangi, yeye alioa mwanamke weusi wa kiafrika, na kufanya binti yake awe chotara, binti ambae alikuwa kivutio cha kwanza kwa Abdulazizi, ambae ilikuwa ndio mara ya kwanza kufika huku.
Ziku ya pili kwa Abdulazizi pale shambani kwa mwarabu, shamba ambalo lipo kati kati ya msitu, Abdulazizi aliamka mida ya saa mbili za asubuhi, toka kwenye kijumba kidogo, kilichopo mita chache, toka nyumba kubwa ya mwarabu.
Mtoto Abdulazizi, anatoka nje akiwa amevalia, tishert jepesi na kaptura, ambako anakutana baridi kali sana, maana ukiachialia kuwa ni msimu wa baridi, ambayo kwa kule kijijini kwao, alisha zowea kuikabiri.
Lakini ilikuwa tofauti na huku ambako, ni kati kati ya msitu mnene, wa Matogoro, ambako kuna baridi kali zaidi, jambo ambalo Abdulazizi akuwai kulifahamu.
Abdulazizi anatazama upande wa kusto wa nyumba, ambako ndio mashariki, anaona kuna jua linangaza na kumilika ubavuni kwa nyumba ile ndogo ambayo anaishi mama yake.
Abdulazizi anasogelea upande ule, na kwenda kujianika kwenye jua, kama betri, za redio ya mkulima, hapo angalau kidogo, anapata joto, ambalo linaweza kumpa nafasi, ya kujiwa na uwezo wakutazama, mazingira ya eneo lile.
Ukweli licha ya kuwa eneo zuri ili lilikuwa porini, lakini liliwekwa kwa mwonekano mzuri, lilimaana mbele ya nyumba zile palikuwa na vibustani vidogo vidogo, vivyenye mauwa na vinjia vizuri, zilivyowekwa barabara za kuingia na kutokea.
Mashamba makubwa ya mahindi mtama na mazao mengine yalionekana pembeni ya eneo lile, hukiu wafanya kazi wakiendelea na kazi zao, mbali mbali, katika mashamba na pia kwenye mabanda ya mifugo, yani mbuzi na ng’ombe.
Lakini pia, upande wa kulia wa jumba lile, kulikuwa na sehemu yenye magari na mashine za usaidizi wakilimo, kwa haraka, palikuwa na land rover mia na tisa mawili, pia palikuwa na gari dogo aina Dustsun, ambalo lilikuwa na kibebeo.
Pamoja na magari hayo, palikuwa na trector nne, na mtela mawili, upande wa nyuma wa nyumba ya bwana Radhaq, kulikuwa na jengo kubwa sana, ambalo ni ghara la kuifadhia mazao, sehemu ambayo Abdulazizi aliamani kuifikia.
Pale nje hapakuwa na mtoto, aliekuwa anacheza, hii ilimtia unyonge Abdulazizi, ambae alitegemea mara tu baada ya kuamka, angeungana na watoto wenzie katika michezo.
Lakini kitu ambacho akukijuwa ni kwamba, ndani ya jumba ili ambalo, hautakiwa kusogelea mtu yoyote asie kazi mahalumu, kwenye moja kati ya vyumba, ndani ya lile jengo, yani chumba kizuri chenye kila kitu, na vifaa vya kuchezea watoto.
Tunaona juu ya kitanda kizuri, blangeti zito zuri la pink, lifunuliwa na tunaiona sura nzuri ya mschana mdogo chotara, mwenye miaka kama kumi hivi, mwenye sura iliyokosa amani, na kujawa upweke.
Ni katoto kazuri, kenye nywele ndefu nyeusi zilikuwa zimefungwa fungu moja kisogoni, biti ambae akuwa ata na dalili ya kuona maziwa, anaamka toka kitandani, na kuingia bafuni, ambako anamaliza kitu, namaanisha kila kitu.
Kwamaana ya kujisaidia kuoga na kupiga mswaki, kisha ana anatoka bafuni, akiwa kama alivyo zaliwa, anajipaka mafuta mbele ya kioo kikubwa, kisha anavaa gauni lake refu zuri, na koti la kuzuia baridi.
SEHEMU YA 14
Kisha anatoka na kuelekea sebuleni, japo kabla ajafika sebuleni, anakutana na mwanamke mwenye hasiri ya afrika, kwamaana ni mswahili harisi, aliekuwa anaelekea jikoni, huku amevalia mavazi nadhifu ya gharama, “Asalam Aleykum mama” alisamia yule mschana chotara.
“Waleykum Salam Shaddy, umeamkaje mwanangu” aliitikia yule mwanamke, ambae ndie mama wa binti huyu, huku anamshika kishwani binti yake, kama anamkagua nywele.
“salama tu mama, vipi baba amesha rudi?” aliuliza yule binti chotara, ambae ndie Shaddy, “mmmh!, Shaddy, anawezaje kurudi mapema hivi, siunajuwa magari ndio anaondoka asubuhi” alisema mama Shadya, huku anapapasa shavu la binti yake, na kumwachia.
Mama Shadya anaelekea upande wa jikoni, Shadya anamfwata mama yake, “lakini toka nimefika sijamwona” asema Shadya kwa sauti ya kulalamika na kudeka, huku wanaingia jikoni.
Kule jikoni, anaonekana mwanamke mmoja, mwenye mkadilio wa miaka kama ishirini nambili, alie valia gauni refu kilemba kichwani, na kitambaa cheupe kifuani kwake.
“Asalam Aleykum bi Khadija” alisamia mama Shadya, kwa sauti iliyojaa urafiki mkubwa, “Waleykum Salam dada” aliitikia yule mwanamke, ambae alikuwa anaendelea na mapishi.
“Asalam Aleykum bi Khadija” alisalimia Shadya, angalau sasa kwa sauti yenye uchangamfu, “Waleykum Asalam Aleykum Shadya, chai yako hipo tayari, mezani” alisema bi Khadija, kwa sauti changamfu yenye urafiki.
“asante ngoja nikanywe chai” alisema Shadya kwa sauti iliyo changamka kidogo, lakini kabla ajaondoka, akakumbuka kitu, “bi Khadija, baadae naomba unisuke, kama unavyo nisukaga” alisema Shadya.
Bi Khadija anamtazama Shadya, huku anatabasamu, “ata usingeomba Shaddy, nilipanga baadae nikusuke, maana niliona nywele zako zilivyo” alisema bi Khadija, ambae sasa anamiaka mitano sasa, toka aanze kazi, ndani ya nyumba hii,.
Mama Shadya na Shadya mwenyewe, wanaachia tabasamu, Shadya anaelekea sebuleni, akimwacha mama Shadya na bi Khadija kule jikoni, ambako sasa bi Khadija alikuwa anaweka chakula kwenye sahani.
“bi Khadija, jioni baba Shaddy anaweza kurudi, hivyo andaa chakula anacho kipenda, si unajuwa akuwepo hapa nyumbani kwa wiki mbili” alisema mama Shadya, kwa msisitizo.
“kumbe baba anarudi leo, sawa nitaandaa” alisema bi Khadija, na wakaongea mawili matatu, kabla mama Shadya ajatoka jikoni, akimwacha bi Khadija, akiendelea na maandalizi ya ule mlo.
Dakika chache badae akatoka nje, akiwa na sahani yenye vitafunwa vizuri, na kikombe kilicho jaa maziwa safi, akipeleka kwa Abdulazizi, aliekuwa amesimama nje anaota jua.
Kitu ambacho nivyema msomaji ukajuwa, ni kwamba, katika jumba ili la kubwa la analo ishi mwarabu na mke wake, yani bwana Radhaq, hapakuluhusiwa mtu mwingine kuingia zaidi ya Khadija, ambae ndie mama wa Abdulazizi.
Khadija alimzaa Abdulazizi, akiwa na umri wa miaka kumi na saba, na isivyo bahati, mwanaume alie mpatia ujauzito, alikuwa ni mume wa mtu, yani mwalimu wa shule ya msingi Liwumbu.
Kutokana na sheria kutokuwa kali, kwa wakati huo wa miaka ya 1980, waliishia kumalizana nyumbani, na baada ya miezi sita, kabla ata Abdulazizi ajazailiwa, baba yake alifanya mpango wa uamisho, na kuondoka kabisa, pale Liwumbu, asijulikane aliko amia.
Khadija akiwa anaitaji maisha mazuri kwa mtoto wake, akajitosa, kwa mwarabu, kuja kufanya kazi, ili kuhakikisha anapata fedha ambayo, itamsadia Abdulazizi kwa mavazi na chakura kizuri.
Pia akutakiwa mwanaume yoyote, kuisogelea familia yake, iwe mke wake au binti yake, ata wasaidizi wa karibu wa eneo lile, ambao walikuwa wanaluhusiwa kukutana na familia hii, walikuwa ni wanawake.
Naaaaaam!, wakati bi Khadija, anaenda kupeleka chai, kwa mtoto wake Abdulazizi, sisi turudi sebuleni, ambako tunamkuta Shadya amekaa kwenye kitu, mble ya meza kubwa, iliyotapakaa vyakula vingingi, ungesema pana sherehe.
Shadya anakunywa chai taratibu, huku kichwani mwake, mawazo yame mtawara, ungetambua ilo kwa kumwona usoni, ni wazi alikuwa mpweke sana, kiasi cha kutamani shule ifunguliwe, naeyeye arudi shuleni, akakutane na marafiki zake.
Shadya atumii muda wingi pale mezani, anainuka na kuelekea chumbani kwake, ambako anajilaza kitandani, na kujifunika blangeti, mpaka usawa wakifuani.
Anavuta kitabu kimoja na kuanza kujisomea, lakini mara anaposhika kitabu, anajikuta aili yake unarudi shuleni, anawakumbuka mara fiki zake, na kwa bahati mbaya, kinacho mjia kichwani ni matukio ambayo wenzake wanayafanya wakati huu wa likizo, huko majumbani mwao.
Dokezo ni kwamba, Shadya alikuwa anasoma darasa la nne, katika shule ya bweni, ya waschana inayomilikiwa na shirika flani, la watu wenye hasiri ya india, na shule hiyo, yenye shule msingi na sekondali, walisoma waschana, wenye hasiri hiyo, yani wahindi na waarabu.
SEHEMU YA 15
Wasichana hao, waliotoka sehemu mbali mbali nchini Tanzania, kila mmoja alikuwa na tabia zake, licha ya kutenganisha mabweni kwa mgawanyo wa umri, kila wanafunzi watano, kwenye chumba kimoja, lakini aikusaidia kuepusha tabia za ajabu za wanafunzi wengine.
Maana shadya alie kuwa analala, kwenye bweni, lenye mkadilio wa umri wa kuanzia waschana wa umri wa miaka nane mpaka kumi na mbili, kati waschana alio pangiwa nao, walikuwa wahindi wawili, na waarabu wawili, jumla yeye walikuwa watatu.
Shida ilikuwa kwa waschana wawili, mmoja alikuwa mwarabu, na mwingine alikuwa ni mhindi, ambao mwarabu alikuwa na umri wa miaka, kumi na moja, huku mwingine mhindi, akiwa na miaka 12.
Siku moja usiku, ikiwa siku chache kabla awajafunga shule, mida ya saa tatu usiku, wakiwa wametoka katika masomo ya usiku, yani masomo ya maandalizi, au kujisomea kama yanavyo itwa, na kila mmoja akapanda kwenye kitanda chake.
Ndipo muda ambao maongezi yakaanza, kila mmoja akisimulia hadithi za nyumbani kwao, sehemu ambayo walionyesha kiu ya kwenda, huku wakiona siku zilizo bakia kabla ya kufunga shule ni chache sana.
Katika maongezi yale, yule muhindi akaulizwa swali ngumu kwa yule mwarabu, ambae wote walikuwa wanalala vitanda chini vinavyo tazamana, maana Shadya alikuwa alikuwa analala kitanda cha juu.
“hivi wewe unamchumba, chumbani kwenu?” swali ilo, lililoulizwa kwa sauti ya chini, lilimsisimua Shadya, ambae katika maisha na makuzi yake, akuwai ata kucheza na mtoto wakiume, akatega sikio, kusikiliza maongezi yake yaliyo mvutia.
“mh!, mwenzio nikirudi nyumbani, baba ataki tutoke nje” alisema yule mschana wa kiarabu, jibu ambalo ata Shadya pia angelitoa, “wewe nikama mimi tu, kwanza ata wakucheza nao hawapo” alisema yule mschana wakihindi.
“kwahiyo na wewe hauna mchumba?” aliuliza yule mwarabu, kwa sauti ya chini, “uwa nafanyaga na binamu yangu” alisema yule muhindi, nae kwa sauti ya chini.
“afadhari wewe unafaidi, yani mnafanya kabisa?” aliuliza yule mwarabu, kwa sauti ya chini, iliyoonyesha matamanio yawazi kabisa,“ndiyo tulianza taratibu, mpaka nimezowea nasikia utamu, na nikienda nyumbani nafanya tena” alisema yule mhindi kwa sauti ya chini yenye majisifu ya wazi.
“mwenzio uwa nafanya na yaya wetu, (mfanyakazi wa ndani wakike)” alisema yule mwarabu, kwasauti ya chini, nae akionekana kujivunia, kile anacho anacho kifanya.
Siyo tu, ilimshangaza Shadya aliejifanya amelala, ambae akuwai kuona ata dudu ya mtoto changanga, ila pia ilimshangaza ata huyu mschana wa kihindi, “he!, sasa uwa anafanya vipi, kwani yeye anadudu?” aliuliza yule wakihindi, kwa sauti yenye mshangao.
“si anachezea juu juu, ila tanu hiyo” alisema yule mwarabu, akisifia kile alichofanya na yaya wao, “he!, mbona mimi sijawai” alisema yule muhindi, kwasauti ya chini, huku anajiinua kidogo, na kukaa kwenye kitanda.
“njoo nikufundishe” alisema yule mwarabu, na hapo ikisikika michato a kitanda, yule muhindi akiwa anashuka toka kwenye kitanda, kwakuwa taa zilikuwa zime zimwa, huku mwanga wa taa ya kulidoni, ukiangazia kidogo, mle ndani.
Shadya akachingulia chini, kwa tahadhari kubwa, kuona wanacho kifanya wenzake, na kwa msaada wa ule mwanga mdogo, akaweza kumwona yule mschana wa kiarabu, anashuka toka kitandani kama mwenzie.
Kisha wote kwa pamoja wanaanza kuvua nguo, wawili aw walikuwa wameshaanza kutuna vimaziwa vyao, walipomaliza kuvua na kubakia kama walivyo zaliwa.
Wote wakapanda kwenye kitanda kimoja, tena nikile ambacho, Shadya alikuwa anakiona vizuri, na aliweza kuwaona wawili wale, wakianza kuchezeana maziwa, kwa kushikana na kunyonyana.
Baada ya hapo wakaanza kupapasana sehemu za siri, yule mwarabu, akiongoza na yule muhindi akifwatia, waliendelea kufanyiana hivyo, huku kila dakika ilivyopita, miguno ya chini kama ya kutafuna muwa, ilianza kusikika.
Baada ya hapo wakajifunika blangeti, na kumfanya Shadya asione kilicho endelea, zaidi ya kusikia miguno kwa mbali sana, miguno ambayo ilimfanya Shadya ajikute anaanza kusisimka, na kujikuta akipenyeza mkono, kwenye chupi yake na kuanza kujipapasa taratibu.
Lakini aikumsaidia kumaliza msisimko wake, mpaka wenzake walipomaliza kufanya, walicho kuwa wanakifanya, na kila mmoja, kulala kwenye kitanda chake, huku na yeye, akitulia kwa muda mrefu, akiwaza jambo lile.
Hakika tabia ile aikuishia hapo, kila siku walipotoka masomo ya usiku, Shadya alishuhudia mchezo kababe, wa waschana wale, na yeye alijikausha kama ajuwi chochote.
INAENDELEA
